Latest Posts
The Last Words of Hassan Sabbah
William S. Burroughs – The Last Words of Hassan Sabbah:
LISTEN TO MY LAST WORDS, ANY WORD, LISTEN IF YOU VALUE THE BODIES WHICH YOU WOULD SELL ALL SOULS FOREVER I BEAR NO SICK WORDS JUNK WORDS LOVE WORDS …. YOU WANT HASSAN SABBAH TO EXPLAIN THAT, TO TIDY UP, YOU HAVE THE WRONG NAME AND THE WRONG NUMBER … DONT LET THEM SEE US, DONT TELL THEM WHAT WE ARE DOING…. FOREVER … DON’T LET THEM SEE US … PLAY IT ALL PLAY IT ALL PLAY IT ALL BACK PAY IT ALL PAY IT ALL PAY IT ALL BACK … LISTEN TO MY LAST WORDS … LISTEN… EVERYTHING IS PERMITTED, BECAUSE EVERYTHING IS AN ILLUSION
So, that’s what happens when you get really, really old
Στο Kreuzberg μου δόθηκε η απάντηση στα επίμονα φιλικά ερωτήματα που μου απευθύνονται πού και πού: τι θα κάνεις; τι θα κάνεις σε 10 χρόνια; τι θα κάνεις σε 20 χρόνια; σε 30; Ως πότε, ως πότε….
Και πέρασε από μπροστά μου ένα ανθρώπινο λείψανο, ένας σκατόγερος τουλάχιστον 90 χρονών και λίγα λέω. Φορούσε λέδερ παντελόνι, λέδερ γιλέκο και φαινόταν το κρεμασμένο σάπιο σώμα του φόρα παρτίδα. Στο κεφάλι εκείνο το s/m καπέλο, κάτι ίχνη από αυτό που κάποτε ήταν άσπρο μούσι, και τα αυτιά του ήταν γεμάτα κρίκους στη σειρά από πάνω μέχρι κάτω. Σαν να βγήκε από ταινία. Σαν να ήταν ταινία η ζωή του.
Περπατούσε αργά, γιατί στην μάχη του queer με τη βιολογία, στο τέλος νικά η βιολογία. Περπατούσε αργά και δύσκολα, όπως όλοι οι γέροι, αλλά το βλέμμα του… ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ… Κοιτούσε με πείσμα ψηλά σε έναν άπιαστο μακρινό προορισμό που μόνο αυτός ήξερε, δεν περπατούσε: ΠΗΓΑΙΝΕ. Το βλέμμα του έλεγε, “ακόμα κι αν αυτά είναι τα τελευταία δευτερόλεπτα της ζωής μου, baby, I’m living it”
ΠΟΥΣΤΗΣ
ΓΕΡΟΣ
ΑΣΧΗΜΟΣ
ΦΤΩΧΟΣ
ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ
Αν το μόνο που σας αγχώνει είναι να μην φύγετε αγάμητοι στο τέλος από τα γαμάτα πάρτυ με τα γαμάτα παιδιά με τα γαμάτα τατουάζ και τα γαμάτα ναρκωτικά, well… I’ve got bad news for you. Και απευθύνομαι στους πολιτσμάνους της γκάβλας μας, στην κομαντατούρ των queer στρατόπεδων συγκέντρωσης όπου ΤΟ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ.
Δεν θα το χαρίσουμε το χαμόγελό μας σε κανέναν μπάτσο, σε κανένα λύκο με στολή προβάτου.
ΠΟΥΣΤΙΑ ΚΑΙ ΟΛΕΘΡΟΣ / ΖΟΦΟΣ ΚΑΙ ΣΑΠΙΛΑ
ΥΓ Δεν μπορώ να ανεβάσω ομορφα αγόρια στο fb γιατί έχω φάει 7ημερο ban. Είναι το 2ο ban που τρως, με λέει το δικαστήριο, οι παραβατες κατα συρροήν μπορεί να τους διαγράψουμε το προφιλ. Για αυτό ανεβάζω ένα βίντεο με μια κωλόγρια. Και με ευκαιρία μιας συζήτησης που παίζει στη θεσσαλονίκη, και με την ευκαιρία όλων αυτών, ας πω κι εγώ, εγώ που φοβάμαι και τους ανθρώπους και τον ίσκιο μου: αρχίζω να παραδέχομαι βιωματικά και επώδυνα ότι στους δρόμους χτίζονται συνειδήσεις. Το μόνο που μένει είναι οι όροι και τα άτομα.
Doom Generation
Το Doom Generation ξεκινά με μια κατακόκκινη σκηνή σε ένα άθλιο κλαμπ που παίζει αυτό το τραγούδι. Στον τοίχο γράφει WELCOME TO HELL και ο τύπος φοράει μπλουζάκι MINISTRY. Είναι η εποχή του New Queer Cinema κι αν ολα αυτά σου φαίνονται cool τότε you re not a friend of mine, γιατί η πρώτη ατάκα που ακούγεται είναι FUCK! FUCK ΜΩΡΕ!. Διαβάστε όση Judith Butler θελετε, ο σατανάς δεν θα εμφανιστεί. ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ. “Πάμε Φιλοσοφική τώρα;” με λέει “I’d rather go to hell” και πήγα στο πάρκο.
Στο πάρκο, στο πάρκο, στην καλαχάρι, εκεί που είναι το δημαρχείο, εκεί που χαράσσεται η πορεία του πράηντ με τον γαμάτο μπουτάρη και τους γαμάτους σωτήρες μας. Να μην περνάει από εκκλησιές, όχι από την μητρόπολη, αυτή η πόλη να χει χώρο για όλες μας…
Μιλάω για προδοσία, μιλάω για μια αρχαία οργή, μιλάω για ΜΙΣΟΣ.
Μας έπιασαν και μας είπανε μια μέρα: Ξέρεις χτες στην καλαχάρι πλακώσανε 8 ζητάδες. Και το πάρκινγκ άδειασε με μιας από τις αδερφές όπου φύγει φύγει. Έμεινε μία κρυμμένη στο διαλυμένο σπιτάκι στη μέση του πάρκινγκ ξέρεις ποιο εκείνο όπου γίνονταν τα πιο γερά γαμήσια λέγανε και στα κρυφά κοιτούσε έξω.
Οι ζητάδες είχανε στριμώξει μια αδερφή που δεν πρόλαβε. Δεν πρόλαβε να φύγει και τη βάλανε στη μέση. Την βάλανε κάτω και τη βιάσανε ομαδικά. Και τα μάτια μέσα από το σκοτεινό σπιτάκι μας είπανε: “τα ουρλιαχτά της ακούγονταν σε όλο το πάρκινγκ”.
Όταν καταθέσετε λοιπόν οι ευηπόληπτοι πούστηδες λεσβίες και τρανς λουλούδια στο μνημείο του ολοκαυτώματος μπροστά στις κάμερες και μιλήσετε για αγάπη, όταν ψάλλετε “άνθιμε αγάπα” στην πορεία, να θυμάστε ένα πράγμα:
Εκεί που πάτε και συζητάτε, στα γραφεία του gay friendly δημάρχου σας, τα θεμέλια είναι χτισμένα με το αίμα μας και το σπέρμα τους. Αφού σας αρέσει ο Χριστός, ο όποιος Χριστός, να και κάτι από το Σωστό Βιβλίο: αυτός τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει, πώς μπορεί να σώσει τους άλλους;
Τζόνυ μου, αγάπη μου, ερχόσουν κάθε καλοκαίρι από το Μάντσεστερ και βγαίναν τα κουμπιά που έπαιρνες από τα αυτιά σου, περνούσες το καλοκαίρι σε κλινικές με όλα τα αφροδίσια του κόσμου και ηπατίτιδες. Ήσουν ήρωας, ο ήρωάς μου. Τζόνυ μου, που δεν σε λέγαν Τζόνυ στ αλήθεια, κάηκες από τα ναρκωτικά, μας έβαζες να τρέχουμε μέσα στα πανεπιστήμια γιατί έχει ασφαλίτες πίσω μας. Και τώρα σε πέτυχα στο δρόμο να γελάς, να γελάς πιο πολύ από όσο πρέπει, γιατί μου ανακοίνωσες χοροπηδώντας “εχω σχιζοφρένεια δεν είναι εκπληκτικό;” Είναι, baby…. μωρό μου, παλιέ μου μου σύντροφε, είναι υπέροχο….
“Σύνορα, σίδερα, κάγκελα και φράχτες Απέραντο στρατόπεδο έγινε όλη η γη Δεν έχει περιθώρια για άλλους λιποτάχτες Για τους αντιρρησίες και όσους το παίζουν τρελοί”
WELCOME TO HELL THESSALONIKI PRIDE 2015
Seroquel dream
Είδα ένα όνειρο. Ήμουν σε ένα μικρό δωμάτιο, άδειο, με ένα άσπρο νοσοκομειακό κρεβάτι. Και στο κρεβατι πάνω ήμουν εγώ και υπέφερα, υπέφερα, υπέφερα, δεν άντεχα. Γύρω όρθιες μαύρες σκιές που μιλούσαν μεταξύ τους. Δεν αναγνώρισα πρόσωπα αλλά ήξερα ότι ήσασταν ΕΣΕΙΣ, καταλαβαίνετε ποιες. Δεν με δώσατε νερό, δεν με χαϊδέψατε, δεν μου μιλήσατε αλλά ήσασταν εκεί. Και ήμουν καλά.
Και μετά μπούκαρε μέσα η μάνα κι ο πατέρας μου. Κι η μάνα έπιασε το αδύναμο χεράκι μου και έκλαψα επιτέλους, και ένα κύμα σαν μορφίνη ξεχύθηκε από το χέρι της στο δικό μου και σώπασα επιτέλους. Ακαριαία ανακούφιση. Στοργή, ασφάλεια, ησυχασα…
“Φύγετε τώρα, θα τον αναλάβουμε εμείς”. Και με άγγιζαν, με έβαζαν βρεγμένο πανί στο κούτελο, δεν έφευγαν από δίπλα μου. Μέχρι που πήγα να σηκωθώ, θέλω να σηκωθώ, θέλω να φύγω από αυτό το γαμημένο κρεβάτι, πνίγομαι…
Και το στοργικό χέρι με έσπρωξε αποφασιστικά κάτω και με κάρφωσε στο στρώμα. “Είσαι πολύ άρρωστος, θα σε φροντίσουμε εμείς. Είσαι πολύ άρρωστος”.
Σ’ αυτά που βγήκαν από το What Queer Fest έχει μια πρόταση που λέει κάτι σαν: κι αυτή η γαμημένη πυρηνική οικογένεια, η αφόρητη έλξη που εξασκεί…
ΑΥΤΟ ΕΤΣΟΥΞΕ. ΤΣΟΥΖΕΙ, E;
https://www.youtube.com/watch?v=jw-N5kdo72Q
Skin and Bone
Skin and Bone, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, 1996. Η ζωή δυο ερωτευμένων sex workers. Το είδα με τη μισή αίθουσα και την πούτσα κάγκελο, γιατί οι υπόλοιποι φύγανε.
ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ, KIDS.
Όποιος απογοητεύεται το 1996, σέρνεται στα τέσσερα και παρακαλάει το 2015. Αντε βρε, ΣΥΡΙΖΑ έχουμε, υπάρχει ένα κομμάτι κρατικά επιδοτούμενης ευτυχίας για όλους. Σαν κι αυτή που δείχνετε στη Νανά, γιατί είχε χαμόγελο και καλή συμπεριφορά όταν την εξευτέλιζαν στο νοσοκομείο. “Γιατί είναι και θέμα συμπεριφοράς” όπως μας είπατε με νόημα. Αν διαβάζατε ποτέ κανά βιβλίο που να μην είναι δογματικά “γκέι” θα ξέρατε ότι η φάρα σας έχει περιγραφεί αναλυτικά: “Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;”
https://www.youtube.com/watch?v=jxrpmz1aFvQ&feature=share
Αλληλεγγύη or Bash Back?
Γεια σας. Είμαι ο Μάριος, 21 χρόνων και σπουδάζω σε μεγάλη πόλη της Κρήτης. Η ιστορία αυτή έγινε πριν από ένα μήνα, την ημέρα της 28ης Οκτωβρίου.
Είχα πάει για καφέ με κάποιους φίλους μετά την παρακολούθηση της παρέλασης και όπως ήταν φυσικό είχε πολλά παιδιά λυκείου στις καφετέριες πράγμα που εμένα με είχε αναστατώσει ιδιαίτερα γιατί έχω μεγάλη αδυναμία στους μικρότερους. Ομολογώ ότι έπαιζαν πολλά βλέμματα γιατί και εγώ είμαι εμφανίσιμος, (1,85 69kg.) από πολλά αγόρια της καφετέριας.
Εμένα όμως μου είχε καρφωθεί ένα μόνο . Ψηλός γύρω στο 1,90, ξανθός με καταπράσινα ματιά, γυμνασμένα μπράτσα και τεράστιο φούσκωμα στο παντελόνι του.
Αυτό όμως που με τράβηξε ήταν το παιδικό ακόμα προσωπάκι του. Κοιτούσα σχεδόν όλη την ώρα και εκείνος μου έριχνε κλέφτες ματιές.
Ξαφνικά έκανε μια περίεργη γκριμάτσα και νόμιζα ότι είχε ενοχλήσει και έτσι σταμάτησα να κοιτάω.
Είδα ότι πήγε προς την τουαλέτα του μαγαζιού και έτσι δεν έχασα ευκαιρία και μετά από 2 λεπτά πήγα και εγώ.
Με το που μπαίνω τον βλέπω μπροστά μου να σκουπίζει τα χέρια του και γυρνώντας σε εμένα μου λέει ” Μην νομίζεις πως δεν έχω προσέξει πως με κοιτάς. Αν θέλεις έλα στις 9:00 στην διεύθυνση που θα σου πω”.
Έμεινα κάγκελο εγώ γιατί μου λέει την διεύθυνση και σιγουρεύοντας ότι την θυμόμουν έφυγε.
Έτσι και έγινε: το βράδυ έχοντας κάνει από την μεριά μου την κατάλληλη προετοιμασία ξεκίνησα για το σπίτι.
Φτάνοντας τον πετυχαίνω από έξω να καπνίζει .
“Σε περίμενα ” μου λέει.
“Πάμε πάνω και σου έχω μια έκπληξη”.
Ανεβηκαμε στον δεύτερο όροφο και ανοίγει με τα κλειδιά του μια πόρτα από ένα διαμέρισμα.
“Αυτό το σπίτι το έχω για να γαμάω πουστακια σαν εσένα που διψάνε για πούτσα!”
Μένω μαλάκας εγώ!
Εκτός από τον Μιχάλη το λυκειόπαιδο, έτσι τον έλεγαν, ήταν στο σπίτι καθισμένος σε ένα καναπέ άλλος ένας παίδαρος , περίπου με τις ίδιες αναλογίες, φορώντας μόνο το μποξεράκι του.
Νίκο τον έλεγαν. Μου λέει με θρασύ τρόπο :
“Σκύψε και πάρε τον στο στόμα σου! Θα περάσουμε καλά απόψε”.
Και έτσι εγώ αρχίζω ένα τέλειο τσιμπούκι στον Νίκο ο οποίος τον είχε γύρω στους 20 πόντους με ένα πουτσοκεφαλο τεράστιο που με δυσκολία περνούσε από το στόμα μου.
Λίγο αργότερα ο Μιχάλης παρακολουθώντας το θέαμα είχε καυλώσει και άρχισε να γδύνεται. Τότε εγώ τα έχασα με το σώμα του γιατί ήταν τόσο γραμμωμένος και σφιχτός που είχα μείνει μαλάκας.
Έρχεται από πίσω μου και αρχίζει να μου βάζει δάχτυλο. Ένα στην αρχή, τρία μετά. Και αφού είχε ανοίξει καλά η τρύπα μου τότε αρχίζει να προσπαθεί να βάλει την τεράστια ψωλάρα του, 22 πόντους, μέσα στην τρύπα μου. Εγώ στην αρχή είχα πεθάνει στον πόνο αλλά μετά ο πόνος έγινε απόλαυση, όπως γίνεται πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις.
Μετά από κανένα 10λέπτο που μου γαμούσαν και τις δυο τρύπες ο Νίκος ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση άρχισε να χύνει τα καυτά χύσια του μέσα στο στόμα μου. Μετά από δύο – τρία λεπτά φωνάζει και ο Μιχάλης “χύνω!” Και αμέσως γύρισα και εγώ να τα δεχτώ και αυτά στο στόμα μου.
Έπειτα αφού με έβαλαν να καθαρίσω τις ψωλάρες τους μου πήραν μια τέλεια πίπα και οι δυο όπου έχυσα στα στόματα τους όλα μου τα υγρά.
Με τον Μιχάλη τα έχουμε ακόμα εδώ και ένα μήνα και μάλλον πάει σοβαρά για σχέση.
Ο Νίκος δεν υπάρχει πλέον στη σχέση μας αλλά ακόμα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνη τη βραδιά της 28ης Οκτωβρίου.
Ελπίζω να σας άρεσε η εμπειρία μου.
Like a virgin
Alien
Είδα το Alien σε ένα σπίτι στο χωριό, σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση με χιόνια και από τον τρόπο που άρχισαν να σχηματίζονται αργά αργά τα γράμματα στην οθόνη A L I E N υποψιάστηκα ότι αυτό θα είναι κάτι διαφορετικό. Έχουν γυριστεί πολλά σήκουελ, όμως κανένα δεν φέρει το πνεύμα της εποχής που γυρίστηκε το πρώτο: Στη τελευταία σκηνή, μετά το τόσο ματοκύλισμα, η Σιγκούρνεϊ Γουήβερ φοράει ένα τόσο δα σλιπάκι, οι so 70s γυμνές και ημίγυμνες σκηνές απλά εντείνουν την ανακούφιση/αναγέννηση στην κάψουλα διαφυγής-μήτρα και ορκίζομαι ότι μπορώ να δω λίγες τρίχες στις μασχάλες της. Ήταν από τις πρώτες ηρωίδες μου. Λένε ότι αυτός που γύρισε το District 9 θα προσθέσει ακόμα ένα επεισόδιο στη σειρά. Ακούγεται ενδιαφέρον, μιας και τα προηγουμενα κατέρρεαν κάτω από τις εμμονές των σεναριογράφων/σκηνοθετών. Το Alien δεν είναι ένα διαστημικό τέρας όπως το κατάντησαν, είναι οι φευγαλέες φρικτές απαγορευμένες σκέψεις που όλες κάνουμε και καταπνίγουμε τη στιγμή που αναδύονται, είναι ο κόσμος χωρίς να τις συγκρατεί καμία ηθική αναστολή. Όσο κι αν τις ροκανίζουμε, κατά βάθος είμαστε ευγνώμονες για τις αλυσίδες. Τις δικές μας κι αυτές που θα φορέσουμε στους άλλους.
Perhaps they’ll die, oh yeah perhaps they’ll die, oh yeah
Ξύπνησα ξαφνικά κι άκουσα επειγόντως 4 τραγούδια Αρλέτα στη σειρά κι έκανα 4 τσιγάρα στη σειρά. Μετά ξύπνησα κι άλλο. Και ονειρεύτηκα ότι ήμουν ξανά στη συναυλία τους και είναι αλήθεια ότι δεν έχουν παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια ξέρετε. Ξέρετε, έχω μια ρετσίνα στο ψυγείο, θα μπορούσα να έχω ένα ζεστό αγορίστικο κορμί δίπλα μου και παραπροχτές ο γιατρός με είπε “σε εμπιστευόμαστε να παίρνεις τα φάρμακα σου” – θα ήθελα να θέλω να κλωτσήσω – “τα όρια του ενός τελειώνουν εκεί που αρχίζουν τα όρια του άλλου”. Δάγκωσα τη γλώσσα μου για να μη γελάσω ή να μην κλάψω: 15 χρόνια ψάχνω το ξέρω-γω και στο τελευταίο κουτάκι της σκακιέρας ο μάγος σού απαγγέλει Λένα Μαντά; Θα μου άρεζε να καίγεται ξανά όλη η Αθήνα και στη λάηβ μετάδοση μια μονότονη φωνή να απαγγέλει Λένα Μαντά, συνταγές μαγειρικής, τη Βίβλο, ασκήσεις τριγωνομετρίας, εγχειρίδια αυτοβοήθειας, παιδικά παραμύθια και επιλεγμένα έργα του H. P. Lovecraft. Σαν να έχουν αυξηθεί οι απαιτήσεις μου for what constitutes fun, fun, fun.
https://www.youtube.com/watch?v=Cyj9TZ_DLuA&feature=youtu.be