Είδα το Alien σε ένα σπίτι στο χωριό, σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση με χιόνια και από τον τρόπο που άρχισαν να σχηματίζονται αργά αργά τα γράμματα στην οθόνη A L I E N υποψιάστηκα ότι αυτό θα είναι κάτι διαφορετικό. Έχουν γυριστεί πολλά σήκουελ, όμως κανένα δεν φέρει το πνεύμα της εποχής που γυρίστηκε το πρώτο: Στη τελευταία σκηνή, μετά το τόσο ματοκύλισμα, η Σιγκούρνεϊ Γουήβερ φοράει ένα τόσο δα σλιπάκι, οι so 70s γυμνές και ημίγυμνες σκηνές απλά εντείνουν την ανακούφιση/αναγέννηση στην κάψουλα διαφυγής-μήτρα και ορκίζομαι ότι μπορώ να δω λίγες τρίχες στις μασχάλες της. Ήταν από τις πρώτες ηρωίδες μου. Λένε ότι αυτός που γύρισε το District 9 θα προσθέσει ακόμα ένα επεισόδιο στη σειρά. Ακούγεται ενδιαφέρον, μιας και τα προηγουμενα κατέρρεαν κάτω από τις εμμονές των σεναριογράφων/σκηνοθετών. Το Alien δεν είναι ένα διαστημικό τέρας όπως το κατάντησαν, είναι οι φευγαλέες φρικτές απαγορευμένες σκέψεις που όλες κάνουμε και καταπνίγουμε τη στιγμή που αναδύονται, είναι ο κόσμος χωρίς να τις συγκρατεί καμία ηθική αναστολή. Όσο κι αν τις ροκανίζουμε, κατά βάθος είμαστε ευγνώμονες για τις αλυσίδες. Τις δικές μας κι αυτές που θα φορέσουμε στους άλλους.