Latest Posts

Let’s Hop With the Jet Set Tonight

Published by crimewavegr

Είμαι φιλοπερίεργος και έτσι πως είμαι απορροφημένος από το πάθος και τα πάθη του εαυτού μου δίχνω μια αδιαφορία για το αν εχω το αρμόζον ακροατήριο. Αυτό έχει σαν αποτελεσμα να συγκινηθηθούν οι πιο απίθανοι άνθρωποι με αυτά που κάνω, να βρεθώ στις πιο σουρεάλ καταστάσεις, να γνωρίσω τον κόσμο από τα παρασκήνια στα οποία μου παραχωρούν τιμητικά access all areas.

Από τα πιο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ανεξήγητα ήταν μια πρόσκληση από τον πρόξενο της Γαλλίας (ή κάτι τέτοιο δεν ενθυμούμαι) για soiree στη βίλα του στο Πανόραμα. Ήταν τόσο θαυμαστά LGBT friendly ο τύπος που εκτίμησε πόσο προκομένες πουστάρες είμαστε και μας έστειλε τη σχετική προσκληση. Αν μη τι αλλο θα κάναμε το πάρτυ να είναι ενδιαφέρον και θα ωθούσαμε μπροστά την “υπόθεσή μας”.

Χτες μου έγινε μια αντίστοιχη πρόταση, αλλά από έναν απρόσμενο αποστολέα. Ουσιαστικά, ο ιδιοκτήτης ενός μπαρ την αναρχίας, με προσκάλεσε (κι αυτός φιλικά και με εκτίμηση) να ξυπνήσω, να ενηλικιωθώ, να αντιληφθώ πώς έχουν τα πράγματα, πώς “γινεται η δουλειά”, βρε αδερφέ, και παθαίνει σοκ που δεν το εχω καταλάβει ακόμα.

Αυτά έγιναν με αφορμή ότι στο μαγαζί του έγιναν περιστατικά που εγώ κρίνω ότι είναι ομοφοβικά και με θίγουν υπαρξιακά. Αντ’ αυτού είχα αυτή τη χρήσιμη και διαφωτιστική κουβέντα. Έχω όμως μια απορία: Όταν δεν βγαίνουν οι λογαριασμοί κι ο ισολογισμός του μήνα και το μαγαζί είναι αποκαρδιωτικά άδειο, μετράει άραγε στ’ αλήθεια κεφάλια αναρχικών που μπαίνουν;

Μου έγινε μια πρόταση για έναν κόσμο χωρίς τύψεις, χωρίς βάσανα από τις αυτοακυρώσεις, έναν κόσμο που δεν παραπαίεις, δεν παραπατάς μεθυσμένος ή απελπισμένος, έναν κόσμο απλό, προφανή, που δουλεύει, που έτσι κάνουν όλοι. Σε αυτή την πρόταση “υγείας” έχω ήδη απαντήσει παίρνοντας την απόφαση τρία χρόνια πριν να ζητήσω άσυλο στο ψυχιατρείο από την πραγματικότητά σας.

Αν εδώ (στο μαγαζί) δεν είναι το αρμόζον μέρος, πού πρέπει να απευθυνθώ για να καταθέσω την αγωνία μου για το περιστατικό και για πολλά άλλα που με ανησυχούν; τον ρώτησα. Μου έδωσε μια πολύ σοφή και σωστή απάντηση: δεν ξέρω. Και τότε εγώ χαλάρωσα, έληξα την κουβέντα και το γύρισα λίγο στην πλάκα για να χωριστούμε χωρις hurt feelings:

Δεν έχει εδώ κουτί παραπόνων; λέω
Εχει εκεί πέρα, με λέει.
Ωραία, τότε θα πάω να γράψω ότι για όλα φταίει ο καπιταλισμος.
Χαμογέλασε κουρασμένα, σοφά και με ύφος ανθρώπου που έχει δει πολλά από τη θέση του μαγαζάτορα, και μου λέει μειδιώντας:
Πιστεψε με, ΟΛΟ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ μας γράφουνε.

ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ, ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΕΝΝΟΟΥΝ, του είπα.

Ελπίζω να θέλει να συνεχίσουμε την κουβέντα μας μετά από όλα αυτά. Διότι μπορεί να είναι μαγαζατορας αλλά κι εγώ ήμουν βαρώνως των gay media. Εχει πολλά να συζητήσει η υψηλή κοινωνία. Μετά, θα πάμε να σώσουμε και κανα μετανάστη.

Sex wars

Published by crimewavegr

Παρακολουθώ την πτώση του Yiannopoulos, μετά τις εφηβοφιλικές δηλώσεις-αποκαλύψεις του. Βεβαίως θα ήταν μαζική αφέλεια η πίστη ότι θα μπορούσε να κάνει τον καραγκιόζη της δεξιάς, να κατηγορεί, να χλευάζει, να ειρωνεύεται, να κακοποιεί επ’ άπειρον, δίχως να έρθει η στιγμή όπου θα κάνει το “λάθος” να μιλήσει βιωματικά για τον εαυτό του. Και να τος τώρα, αμακιγιάριστος και ταλαιπωρημένος, να ζητά αυτό που στέρησε από τους άλλους: κατανόηση. Δεν θα σταθώ στο ακαριαίο ξήλωμα των γαλονιών του από τη δεξιά εν όψει του παραπτώματος (ακυρώσεις περιοδείας, ματαίωση του βιβλίου του, απόλυση κλπ), ούτε με τις εσωτερικές δυναμικές της alt-right πάνω στο ζήτημα. Αντίθετα με ενδιαφέρει ο “αριστερός” λόγος που εκτυλίσσεται στα media.

Αυτόν θα τον περιέγραφα ως εξής. Πρώτον ότι αναγνωρίζεται στον ανθρωποφάγο Yiannopoulos επιτέλους μια “ανθρώπινη” στιγμή, μια “ατυχής/ειλικρινής” στιγμή, μια αδερφίστικη στιγμή. Δεύτερον, υπάρχει ένα έκδηλο άγχος να τραβηχθούν ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές, ενάντια στην παιδοφιλία, την εφηβοφιλία, τον βιασμό, υπέρ της προστασίας των παιδιών κλπ. Η αριστερά γελά και γλεντά με την πτώση του Yiannopoulos θεωρώντας με έπαρση ότι έχει το ηθικό πλεονέκτημα στο ζήτημα του boy love: είναι και καθαρή και ξεκάθαρη. Ας δούμε όμως μερικά ιστορικά στοιχεία για αυτή τη θαυμαστή σύμπνοια δεξιάς και αριστεράς εμπρός στα παιδιά. Η δεκαετία που μας ενδιαφέρει είναι του ’90 και τα πράγματα που θα σας πω τα έζησα από την πρώτη σειρά – δηλαδή όσο πιο κοντά στη σκηνή γίνεται, μιας και η σκηνή των πραγμάτων ήταν στις ΗΠΑ.

Θα ξεκινήσω με την επιδημία του AIDS, το οποίο θυμίζω ότι κάποτε ήταν ένα σύνδρομο που οδηγούσε σύντομα σε φριχτό και επώδυνο θάνατο. Όπως θυμίζει ο Leo Bersani στο ιστορικό κείμενο του Is The Rectum A Grave, ο πανικός απέναντι στο AIDS και τους ασθενείς/φορείς ήταν ένας πανικός ενάντια στην ομοφυλοφιλία. Το 1985, επί Ρήγκαν, η έμφαση δινόταν στην ανίχνευση των φορέων παρά στην έρευνα για την καταπολέμηση. Αυτό ήταν λογικό μιας και υπήρχαν σχέδια και προθέσεις για τους ασθενείς-φορείς: να τους κάνουν σήμανση με τατουάζ σε εμφανές σημείο (χέρι, πρόσωπο) για να τους ξεχωρίζουν, να τους εφοδιάζουν με ειδικές ταυτότητες, και δύο φορές υπήρξε δημοψήφισμα να μπαίνουν σε καραντίνα-στρατόπεδα συγκέντρωσης. Καταλαβαίνετε ότι με όλη αυτή την αθέλητη ορατότητα των γκέι, υπό τις χειρότερες συνθήκες και με εκατόμβες νεκρών, δεν υπήρχε χώρος για αδράνεια ή σιωπή. SILENCE=DEATH έλεγε το σύνθημα της ACT UP, που έθετε το πλαίσιο γύρω από το οποίο αναπτύχθηκε ένας ξέφρενος ακτιβισμός, ένα νέο δεύτερο κύμα μετά το Stonewall, με τεράστιες πορείες, μπάχαλα, παρεμβάσεις, ακαδημαϊκό και κινηματικό λόγο, με δίκτυα αλληλοβοήθειας και πάρα πολλά άλλα.

Μέσα σε αυτό το κίνημα χτίστηκε και σφυριλατήθηκε η ταυτότητα. Η οργή και ο τρόμος, από μιαρό, ατόμικο συναίσθημα και αδυναμία, συλλογικοποιήθηκαν, έγιναν όχι απλά ηθικά νόμιμα αλλά και επιθυμητά. Και μέσα σε αυτό το καζάνι που έβραζαν τα συστατικά αυτού που αποκαλούμε “γκέι άντρας” άρχισαν να διακρίνονται πολιτικές τάσεις και κατευθύνσεις – η ιστορική παρακαταθήκη για την μετέπειτα πορεία του κινήματος (μέχρι σήμερα). Η Sara Schulman στο βιβλίο The Gentrification of Life, The Gentrification of Politics περιγράφει την ιδιόμορφη σύσταση που σύντομα απέκτησε αυτή η αρχέγονη σούπα. Πού ήταν οι ριζοσπάστες, οι επαναστάτες, οι καλλιτέχνες, οι σεξουαλικά ελευθεριάζοντες, οι διεστραμμένοι, αναρωτιέται η Schulman. Για να δώσει η ίδια την απάντηση: ψόφησαν. Ψόφησαν από AIDS, συνεπείς στις αρχές τους, κι έμειναν πίσω οι εγκρατείς, οι σώφρωνες, οι συντηρητικοί, οι κρυφοί, οι υπεύθυνοι, που βγήκαν από τις τρύπες τους και άρχισαν να αρθρώνουν λόγο.

Στα 90ς αυτοί που καταφέρονταν ενάντια στις σάουνες, στα πάρκα και τα ψωνηστήρια, τα σεξ πάρτυ, την ελευθεριακότητα ήταν διακεκριμένοι γκέι άντρες. Μάταια ό,τι είχε απομείνει από το radical προσπαθούσε να αντικρούσει αυτή τη θύελλα συντηρητικοποίησης. Στο συνέδριο Sex Panic, 250 ακτιβιστές (ανάμεσά τους και η πολυαγαπημένη Judith Halberstam) προσπάθησαν να οριοθετήσουν μια γραμμή αντίστασης. Μάταιο. Από τη μια υπήρχαν οι υπερασπιστές φερ’ ειπείν της επιλογής του ακάποτου σεξ (σε μια εποχή που ήταν σχεδόν καταδίκη σε θάνατο), από την άλλη θριαμβευτικά best seller από γκέι ακτιβιστές όπως το Sexual Ecology εξηγούσαν με επιστημονικά, επιδημιολογικά μοντέλα ότι αν δεν θέλουμε να πεθάνουμε όλοι πρέπει να οδηγηθεί η σεξουαλική συμπεριφορά των γκέι αντρών στην εγκράτεια και τη μονογαμία. Και μια οδός από την οποία προέκυψε ως νόμιμο προς την κοινωνία το αίτημα για τον γάμο ήταν ακριβώς ως μηχανισμός κοινωνικής αρχιτεκτονικής, εκβιασμού και πίεσης: όχι απλά πρέπει να ζητούμε γάμο, αλλά όταν μας τον δώσουν και δεν παντρευτούμε, τότε ντροπή μας, έλεγε διακεκριμένος ακτιβιστής, έτσι όπως τον παραθέτουν οι massqueerraid.

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα we are just like you (με μια τόση δα διαφορά), we fuck like you, we love like you, we think like you, έπρεπε να υπάρξει ακόμα περισσότερη εκκαθάριση από μιαρά στοιχεία στο νέο, τίμιο, αξιοπρεπές και θυματοποιημένο πρόσωπο του κινήματος. Μέσα στα 90ς ο International Lesbian and Gay Association ILGA, μια οργάνωση ομπρέλα πάνω από 450 οργάνωσεις από όλο τον πλανήτη, απέκτησε συμβουλευτικό στάτους στον ΟΗΕ. Ήταν μια λαμπρή εξέλιξη, μέχρι που ένας ακραίος ρεπουμπλικάνος γερουσιαστής εντόπισε ομάδες boy lovers μέσα στα μέλη του ILGA. Με απειλή διακοπής κάθε χρηματοδότησης του ΟΗΕ από τις ΗΠΑ, ζητήθηκε “να ξεκαθαρίσει” ο οργανισμός από τέτοια στοιχεία. Είναι πολύ δύσκολο να προωθείς την προαναφερθείσα γαμήλια (και στρατιωτική) ατζέντα έχοντας σεξουαλικούς παραβάτες πόσο μάλλον boy lovers. Όχι απλά αποβλήθηκαν οι εν λόγω οργανώσεις, αλλά στάλθηκε σε ολους παγκοσμίως (και σε εμάς) μια δήλωση πολιτικών φρονηματων ότι δεν ασχολούμαστε με οποιοδήποτε τρόπο με το θέμα.

Η συνέχεια στα 00ς είναι γνωστή: Το αίτημα για τον γάμο σταθεροποιήθηκε στη κεντρική θέση, έγινε της μόδας ο όρος alternative families και people of alternative lifestyles, γιατί το γκέι, λεσβία και τρανς τρομάζει τον κόσμο, κυκλοφόρησαν τα πρώτα προπαγανδιστικά βιβλία κόμιξ οικογενειακών καταστάσεων Daddy’s Roommate και Heather Has Two Mommies για τα οποία δόθηκαν μάχες να μπουν στις σχολικές βιβλιοθήκες κλπ.

Στην Ελλάδα δεν υπήρξε αυτή η πολιτική κοσμογονία. Διανύσαμε όλη την κρίση του AIDS, μέχρι το 1997, χωρίς να κουνηθεί φύλλο. Φυσικά και δεν έγιναν πορείες, ούτε παρεμβάσεις, ούτε διαδηλώσεις κάποιου βεληνεκούς. Φυσικά δεν υπήρξε μαζική πολιτική ζύμωση στους LGBT ούτε παρήχθη κάποιος έντονα δημόσιος πολιτικός λόγος, με χλιαρή εξαίρεση τον gay τύπο της εποχής (Κράξιμο, ο πόθος, posithiv). Καταλύτης για τη δημιουργία κοινότητας δεν ήταν παρά τα κλαμπ του Βαλλιανάτου, “ένα σχέδιο κοινωνικοποίησης των ομοφυλόφιλων” όπως είπε ο ίδιος. Επίσης μέχρι το 1997 δεν είχε εκδοθεί καν ένα φυλλάδιο για το ασφαλέστερο σεξ μεταξύ ανδρών. Θα αντιπαραθέσω τον μαχητικό ακτιβισμό της ACT UP/New York που εισέβαλλε στο καθεδρικό του Αγ. Πατρικίου και διέκοψε τη λειτουργία κατηγορώντας τον επίσκοπο ότι έχει αίμα στα χέρια του, με την ελληνική ACT UP: Όταν σε ένα συνέδριο AIDS επισκέφθηκα το ελληνικό πηγαδάκι και ρώτησα/απαίτησα γιατί δεν βγάζουν τόσες οργανώσεις ένα γαμημένο φυλλάδιο αντίκρυσα το θεάμα σκυμμένων κεφαλιών, της σιωπής και μετά της απολογίας – όσο είναι η Εκκλησία στο ΚΕΕΛΠΝΟ ως κοινωνικός φορέας, φυλλάδιο δεν θα δείτε. Ήταν λοιπόν ιδιωτική η πρωτοβουλία για τα πρώτα προσπέκτ που τυπώθηκαν, προϊόν grassroots activism. Κι οι παπάδες (μας) έχουν κι αυτοί αίμα στα χέρια τους.

Όσο για το “gentrification της πολιτικής”, όπως θα έλεγε και η Schulman, οι ενασχολήσεις μας με τα πιτσιρίκια δεν ήταν συμβατές με τις πρώτες ενασχολήσεις άλλων με τον γάμο. Ήταν Κακές Δημόσιες Σχέσεις, γι΄ αυτό και υπήρχαν απειλές ότι θα διοργανωθεί συνέδριο με ψυχολόγους, παιδαγωγούς, ίσως εγκληματολόγους ίσως και με τον αστυνομικό διευθυντή, για να μπει τελεία στο θέμα της “παιδεραστίας” στη Θεσσαλονίκη, βαρίδι στα πόδια τους.

Παρουσίασα, λίγο-πολύ, μια πολιτική και κοινωνική έρημο εκείνα τα χρόνια στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει ότι ο τωρινός εντόπιος πολιτικός λόγος δεν πηγάζει από κάποια βιωμένη ή αφηγημένη ακτιβιστική, πολιτική, ιστορική εντόπια παρακαταθήκη, δεν σφυρηλατήθηκε ποτέ τίποτα, δεν υπάρχει κάποια συνέχεια. Αντίθετα παπαγαλίζουμε copy-paste και εν κενώ τα ιστορικά συμπεράσματα των ΗΠΑ σαν να είναι δικά μας συμπεράσματα. Μεταφέραμε τους στόχους, την ηθική, την υποκρισία, το ταυτοτικό συναίσθημα, την παιδοφοβική υστερία και το αγγλοσαξωνικό academia αυτούσια στην Ελλάδα, κι έχουμε και το θράσος να παθιαζόμαστε κιόλας.

Έχουμε ξεχάσει ότι στα περιστατικά στο Spices, που οδήγησαν σε μια αυτοκτονία αλλά και στο σκοτεινό σύννεφο του πορνογραφικού υλικού με ανήλικους, ήταν που μπήκαν τα θεμέλια για το Athens Pride. Επιδείξαμε πλήρη έλλειψη ακαριαίων πολιτικών αντανακλαστικών στην υπόθεση με τις οροθετικές γυναίκες, καταλήγοντας σε έναν απολιτίκ ανθρωπιστικό λόγο. Και σήμερα, στην υπόθεση Yiannopoulos, με σπουδή και ευκολία προσθέτουμε στα σχόλια μας και την αποψάρα μας για το boy love.

Δεν με ενδιαφέρουν τόσο οι επί μέρους απόψεις, όσο η αναγνώριση του πλαισίου. Το AIDS δικαίως ονομάστηκε η πιο πολιτική ασθένεια που υπήρξε ποτέ, μιας και έχει μετασχηματίσει κοινωνίες – πολυ πιο πέρα από την LGBT σφαίρα. Ο μετασχηματισμός αυτός δείχνει να κλειδώνει στη σημερινή κατάσταση: είτε μας αρέσει είτε όχι, ο σημερινός λόγος είναι λόγος AIDS. Η θεραπεία αυτής της κατάστασης δεν είναι πιο ράντικαλ αιτήματα προς το κράτος για να βγούμε από αριστερά, είναι πρωτίστως η αναγνώριση του αόρατου πλαισίου, η επαφή με το παρελθόν, ο προβληματισμός στο τι είναι κοινότητα και πώς αυτή δομείται, τι σημαίνει ταυτότητα και πόση ουσιοκρατία χωράει αυτό και πολλά άλλα ακόμα. Εσείς καγχάζετε με τον Yiannopoulos, έναν βολικό αχυράνθρωπο ή έναν αποδιοπομπαίο τράγο για τα κρίματά άλλων, εγώ καγχάζω με την έπαρσή σας.

ΥΓ. Ήμουν 14 χρονών όταν ψωνιζόμουν στην Ομόνοια. Για όσους θα αρχίσουν πάλι να κλαψουρίζουν για τα αθώα παιδάκια έχω να τους πω το ίδιο πράγμα που είπα εκείνο το βράδυ στο σύμπαν όταν κατέβαινα την Πανεπιστημίου: Fuck you. Fuck, μωρέ!

Το boy love στον ελλαδικό χώρο

Published by crimewavegr

Εντοπίζω στα διάφορα σχόλια γύρω από την υπόθεση του Yiannopoulos αρκετά υπερβολικά γνώριμα και απωθητικά μοτίβα. Εφόσον ορισμένα από αυτά προέρχονται από την Andrea Gilbert, δηλαδή από τα σπλάχνα του Athens Pride, είναι καιρός για μια συνολικότερη τοποθέτηση.

Αναρωτιέται πονηρά η κα. Gilbert, ενώπιον αυτού που ισχυριζεται οτι έφηβος άντρας με ενήλικα μπορεί να είναι οκ, ότι άμα ήταν 13χρονο κοριτσάκι και ενήλικας θα ήταν πάλι οκ ή θα ήταν αυτόματα βιασμός; Η πονηριά εγκειται στην ρητορική αναρώτηση: έχει καμια σημασία το φύλο; γιατί να είναι διαφορετικό; Η απάντηση, και δεν είναι δική μου αλλά των φεμινισμών και των κουηρ, είναι πως το φύλο είναι το ΠΑΝ. Ένα ανήλικο κορίτσι κινδυνεύει. Κινδυνεύει πρώτον να μείνει έγκυος. Δεύτερον κινδυνεύει να χάσει την παρθενία της. Τρίτον, μια γυναίκα (είτε ενηλικη είτε ανήλικη) που γαμιέται ούτως ή άλλως κινδυνεύει να απωλέσει ένα μη ανεξάντλητο απόθεμα αξιοπρέπειας και υπόληψης — εξ ου και το slut shaming στις γυναίκες που απολαμβάνουν ελεύθερα το σεξ.

Μεταξύ ανδρών δεν υπάρχει σωματικό αποτύπωμα (γι’ αυτό άλλωστε μεταξύ ετεροφυλόφιλων που επιθυμούν να διαφυλάξουν την παρθενία λχ. για μετά το γάμο, ακολουθείται το σύστημα ‘απο μπροστά παρθένα κι από πίσω μπαίνουν τρένα’). Υπάρχει όμως η επαφή με την ομοφυλοφιλία η οποία είναι κολλητική και υπάρχει το διακύβευμα της σεξιυαλικής υγείας και της αξιοπρέπειας. Σε μία τέτοια επαφή υπάρχει αυτός που γαμάει κι αυτός που γαμιέται. Το πόσο σημαντικό είναι να είσαι στη σωστή πλευρά είναι κάτι που διδάσκει η πατριαρχία με το εξής πραγματικό περιστατικό: Ένας καθηγητής μαθηματικών που έκανε ιδιαίτερα και ο ομοφυλόφιλος μαθητής λυκείου του ‘ερωτεύτηκαν’ (εντός ή εκτός εισαγωγικών) και μετά το μάθημα πήγαιναν με το αυτοκίνητο σε πάρκα, λόφους, δάση και λοιπές καβάντζες και γαμιόντουσαν. Όταν, αναποφευκτα, αποκαλύφθηκε το γεγονός υπήρξε αφενός μία κατηγορία προς τον καθηγητή από το νομικό σύστημα και αφετερου μία κατηγορία από τον πατέρα του παιδιού (δηλαδή την πατριαρχία): ότι δηλαδή πρέπει ο καθηγητής να αποδείξει τι είναι, ενεργητικός ή παθητικός. Αν του γαμούσε τον γιό, απειλούσε ότι θα τον σκότωνε με την καραμπίνα. Αν ήταν πουστάρα, ε, ας τον ρίξουν ‘απλά’ φυλακή.

Τέλος έχουμε την περίπτωση του ετεροφυλόφιλου άρρενα ανήλικου. Εφόσον γαμάει, καμία βλάβη δεν του προσάπτει η πατριαρχία. Και στις πουτάνες θα πάει από τα 15, κι αν τον αποπλανήσει καποια μεγαλύτερη, όλοι θα γελάνε σαν γύφτικο σκεπάρνι που ‘την κανόνισε’.

Όλα αυτά είχαν εικονογραφηθεί κατά λάθος στο περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ που εξέδιδε το 1998 ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος. Εκεί εμφανίστηκαν δύο σύντομες ειδήσεις δίπλα-δίπλα. Η μία έλεγε ότι ο κορυφαίος συγγραφές SciFi Arthurk Clarke που έμενε απομονωμένος στην Ταϋλάνδη, αλλά όχι αποκομμένος χάρις σε τεχνολογικό εξοπλισμό από τη NASA τιμής ένεκεν, αποκάλυψε ότι είναι ομοφυλόφιλος και μάλιστα συγκινείται από ανήλικα αγόρια. Η άλλη αφορούσε έναν 13χρονο μαθητή στις ΗΠΑ που είχε ερωτευτεί τη δασκάλα του και μάλιστα είχαν κλεφτεί και τους ψάχνανε. Η επιλογή τίτλων για τα άρθρα είναι η οριστική απάντηση στην κα Gilbert ‘αν το gender έχει σημασία’: Ο ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗΣ ΚΥΡΙΟΣ ΑΡΘΟΥΡ ΚΛΑΡΚ από τη μια, Η ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ από την άλλη. Εγώ απλώς προσθέτω ότι η κα Gilbert μιλά εκ του πονηρού και θέλει να εκβιάσει μια στήριξη στην ηθικολογία της.

Η ηθικολογία είναι ο μεγάλος διχασμός των φεμινισμών. Με άλλα λόγια προτιμώ να μην βλέπω ‘κύματα’ αλλά να χωρίζω τον φεμινιστικό λόγο σε δύο κατηγορίες. Η μία κατηγορία ασχολείται με power dynamics, κριτική στην εξουσία και επιλέγω ως τυπικό εκπρόσωπο την πρώιμη Catherine McKinnon. Από την άλλη, υπάρχει ο πολιτισμικός φεμινισμός, επιτομή του οποίου είναι η Robin West. Και αν συνεχίζω να πλημμυρίζω με δέος από τις πρώιμες αναλύσεις για την εξουσία της MacKinnon, σαφώς δεν έχουν έτσι τα πράγματα όσον αφορά την “κακή πίστη” μιας “ακραία ηθικολογικής” Robin West που προσπαθεί να συνδυάσει την ΗΘΙΚΗ της δικαιοσύνης με μια ΗΘΙΚΗ της φροντίδας. “Ο διακεκριμένα πολιτισμικο-φεμινιστικός χαρακτήρας του σχεδίου της West… είναι ο διαβρωτικός ΗΘΙΚΟΣ χαρακτήρας της πατριαρχίας και του φεμινισμού”. Οι πολιτισμικές φεμινίστριες βλέπουν έναν κόσμο κυριαρχούμενο από τους άνδρες στον οποίο “οι γυναικείες αξίες έχουν καταπιεστεί και οι ανδρικές αξίες ανυψωθεί σε ένα βαθύ ΗΘΙΚΟ σφάλμα που μπορεί να διορθωθεί μόνο με τον φεμινισμό”. Πρέπει να απαλλαγούμε το συντομότερο δυνατόν από αυτή την ΗΘΙΚΟ-λογούσα τάση κι αυτό περιλαμβάνει στροφή στο κουήρ και αποπομπή της κάθε κυρίας Gilbert και των αποσκευών της.

Υπάρχουν επίσης μια σειρά σχολίων που περιλαμβάνουν μια μίξη βασανηστηρίων και κρίσεων για τους “παιδεραστές”, αυτόβουλο καθορισμό του ορίου ηλικίας (με προτίμηση τα 18 έτη), καθώς και απελευθέρωση ενός χυδαίου ή οργίλου τρόπου έκφρασης. Αυτό είναι λογικό, μιας κι ο αντίπαλος είναι αχυράνθρωπος. Ο παιδεραστής και οι υποστηρικτές του εξοστρακίζονται κοινωνικά. Καμία τιμωρία δεν είναι αρκετή για τον παιδεραστή, οπότε απολαμβάνουμε την ανάδυση του σαδιστικού υποσυνείδητου από καθάρματα που διαγωνίζονται στις ευφάνταστες τιμωρίες. Τέλος υπάρχει η (γενεαλογικά ακροδεξιά) ειρωνία “τι, τώρα και δικαιώματα στους παιδεραστές; τι άλλο, ολλανδία γίναμε”.

Η ηλικία συναίνεσης στην Ελλάδα δεν είναι 18 όπως εκλιπαρείτε ή απειλείτε και δεν ήταν ποτέ. Είναι 15 ετών. Μέχρι πρότινος, ειδικά μεταξύ ανδρών η ηλικία ήταν 17 και ήταν πάγιο αίτημα του κινήματος η εξίσωση του ορίου. Αυτή η εξίσωση νομοθετήθηκε πρόσφατα και σιωπηρά, παράλληλα με θέσπιση του συμφώνου συμβίωσης.

Επίσης, δεν χρειάζεται “να γίνουμε ολλανδία”. Ο ελλαδικός χώρος έχει γνωρίσει boy love ακτιβισμό ανοιχτά, είτε στα πλαίσια του gay activism είτε αυτόνομα, ως καθαρα “παιδεραστική” ομάδα. Αυτή η βραχύβια ομάδα είχε να επιδείξει διεθνή ευφάνταστη δράση και οξύ λόγο. Θα χαρώ να σας επιδείξω την αλληλογραφία με τους επαναστάτες έλληνες παιδεραστές που έχω φυλαγμένη ή τις ραδιοφωνικές εκπομπές που μιλώ για τα ζητήματά τους.

Διαγνώσκω ένα δράμα. Φωνάζετε, και λόγω του θέματος συχνά ουρλιάζετε, νομίζοντας ότι λέτε “την αποψή σας”. Στην πραγματικότητα επαναλαμβάνετε το vogue της εποχής — που όπως έχω εξηγήσει εξίσου αναλυτικά σε προηγούμενο ποστ, χτίστηκε λιθαράκι λιθαράκι πάνω σε πτώματα. Είστε φερέφωνα κι όταν μιλάτε έχετε ένα πτώμα στο στόμα.

Δεν ξέρω αν είστε εχθροί μου ή θύματα.

Ομοφυλοφιλία, έγκλεισμός και το χωριό μου

Published by crimewavegr

Έχω γράψει πολλές φορές με συναισθηματικό ή παραληρηματικό τρόπο, περιστατικά, συναισθήματα και σκέψεις κατά την παραμονή μου στο ψυχιατρείο. Αυτά ήταν χρήσιμα και για δική μου εκτόνωση και ελπίζω να τα βρήκε και κάποιος άλλος ενδιαφέροντα. Όμως δεν μου είναι αναγκαία πλέον. Αντ’ αυτού θα δώσω μια αφήγηση που απαντά στο ερώτημα που συχνά τίθεται: τι συμβαίνει με την ομοφυλοφιλία σε καταστήματα εγκλεισμού; (φυλακές, ψυχιατρεία). Εκτός από την ενημερωτική της φύση, η αφήγηση αυτή θα ισχυριστεί ότι η κατάργηση της ομοφυλοφιλίας από το DSM είναι το τελευταίο που απασχολεί προσωπικό και τρόφιμους – τουλάχιστον στο ψυχιατρείο Σταυρούπολης το 2015.

Επισκέφθηκα τα επείγοντα περιστατικά του νοσοκομείου σε άθλια κατάσταση, με οπτικές παραισθήσεις και ανθρωποκτονικό ιδεασμό μεταξύ άλλων. Στη σύντομη συνέντευξη που μου πήραν έδειχναν να επιμένουν ιδιαίτερα αν όντως υπήρξα ποτέ βίαιος απέναντι σε ανθρώπους. Σκέφθηκα λίγο και άρχισα να απαριθμώ τους ανθρώπους που έχω δείρει ή σαπίσει στο ξύλο. Με διέκοψαν πολύ σύντομα και μου ζήτησαν να υπογράψω την εισαγωγή μου. Αντελήφθην την παρεξήγηση και διευκρίνησα ότι ήταν πάντα μέρος ενός ερωτικού φλερτ κι ότι είθισται αυτή η βία μεταξύ ορισμένων αντρών. Αντ’ αυτού, οδηγήθηκα από τον σεκιούριτυ στην πτέρυγα και από τον νοσοκόμο στον θάλαμό μου.

Μετά από λίγες ώρες με οδήγησαν σε μια άλλη πτέρυγα για να μου κάνουν ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, ελπίζονταν ότι μια σπάνια μορφή επιληψίας θα εξηγούσε τη βίαιη συμπεριφορά. Έμεινα μόνος με τον παππούλη που θα έκανε την εξέταση και τον κοιτούσα που διάβαζε επί ώρα το παραπεμπτικό. “Τι έκανες πάλι, βρε, Αριστείδη;” μου είπε συγκαταβατικά ετοιμάζοντας τα ηλεκτρόδια. Ήθελα να του πω ότι δεν ξέρει από ερωτικά παιχνίδια κι ότι από 22 χρονών αρθρογραφώ λέγοντας ότι η βία στο σεξ θα είναι αληθινή αλλιώς είναι καραγκιοζλίκι. Ή αλλιώς, ποια η γνώμη σας για το BDSM παλαιάς κοπής; Αλλά ο πατρικός τόνος του και ο χαμηλός φωτισμός με έκαναν ηρεμήσω και να αφεθώ. Φυσικά τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά. Ώρα για ψυχιατρική συνέντευξη λοιπόν.

Στη συνέντευξη, η κ. Κ. μου εξήγησε ότι θέλει να μάθει τα πάντα για εμένα. Γούρλωσα τα μάτια από την απαίτηση (εντός του στενού χρονικού πλαισίου) και μετά τα ξαναγούρλωσα όταν διάβασα το επίθετό της στο καρτελάκι. Είναι ένα πολύ σπάνιο και καόηχο χωριάτικο επίθετο που δηλώνει ξεκάθαρα όχι ευρύτερο τόπο καταγωγής αλλά χωριό καταγωγής. Κι αυτό το χωριό, με την διαβόητη φάρα των Κ., ήταν το χωριό μου. Από δικής μου πλευράς ισχύει το ίδιο και για το δικό μου επίθετο και για να μην τα πολυλογώ ήταν πολύ πιθανόν να ήταν μαθήτρια του πατέρα ή της μάνας μου όταν υπηρετούσαν στο χωριό. Έκανα έναν ψύχραιμο υπολογισμό μέσα μου για το ψυχιατρικό στίγμα αλλά και για όσα θα ειπώνονταν κατόπιν μεταξύ μας. Αποφάσισα ότι εφόσον το χωριό γνωρίζει ήδη τρεις φορές ότι είμαι αδερφή και μάλιστα δραστήρια με τα παληκάρια του, θα ήταν αστείο να προσπαθήσω να προφυλαχτώ κρύβοντας πράγματα και καταστρέφοντας μια ήδη προβληματική διαδικασία.

Με ρωτούσε διάφορα από εδώ κι από εκεί, κι επειδή είχα κρυφοκοιτάξει στον παππούλη με το ηλεκτροεγκεφαλογράφημα τις 3 ταυτόχρονες διαγνώσεις που μου είχαν φορτώσει, καταλάβαινα από το ικανοποιημένο ύφος της ότι επιβεβαίωνα σημείο προς σημείο τις υποψίες τους. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισα να παρέμβω για να σταματήσει η κωμωδία: “Ξέρετε, δεν ήμουν πάντα έτσι. Έχω περάσει και υπέροχα στη ζωή μου”. Εκείνη ξαφνιάστηκε λίγο και με ρώτησε τι εννοώ. Της εξήγησα για τα δύσκολα παιδικά χρόνια μου και πώς στην έκτη δημοτικού όλα τα αγόρια στο σχολικό λεωφορείο έσκουζαν ταυτόχρονα ότι είμαι πούστης και αδερφή. “Πούστη” με φωνάζανε, της είπα, κι η μάνα κι ο πατέρας μου ποτέ δεν με είπαν έτσι αλλά μου το έδειχναν με διάφορα ευφάνταστα βασανιστήρια. “Όμως δεν χάθηκα”, της είπα. Από 20 μέχρι 30 ήμουν δραστήριος, κοινωνικός, δυναμικός, με ήξερε όλη η πόλη και είχα πάρα πολλά γκομενάκια κι εραστές, πήγαινα εκδρομές, είχα φίλους που με λάτρευαν, ήμουν χωμένος παντού, δεν είχα έγνοιες. Ήμουν κι ο πρώτος, βρε αδερφή, η χρυση δεκαετία μου. Με κοίταξε με δυσπιστία και μετά, εν πάσει περιπτώσει, μου ζήτησε να της περιγράψω ένα τέτοιο ευτυχισμένο περιστατικό. Σκέφτηκα λίγο και κατέληξα ότι το πιο εντυπωσιακό θα ήταν μια παρτούζα που είχα κάνει και όλα είχαν κυλίσει ρολόι. Είχα κανονίσει να με γαμήσουν πέντε στη σειρά και γινόταν με ένα τρόπο που εγώ απλά περίμενα να αλλάξει η βάρδια στο κώλο μου κι ούτε που με ένοιαζε να βλέπω φάτσες ή να ξέρω τι γίνεται ή αν έχουν έρθει κι άλλοι. Ήταν η δική μου βραδιά να γίνω θεά εκείνη την δεκαετία και της το ξεφούρνισα με μια σχετική έπαρση και βεβαιότητα ότι την τάπωσα.

Με τη απόλυσή μου από τη Σταυρούπολη ζήτησα (όπως πρόσφατα δίνει πλέον το δικαίωμα ο νόμος) αντίγραφο του ιατρικού φακέλου μου. Καθώς χάζευα βαρετές εξετάσεις για επίπεδα λιθίου, έπεσα πάνω στις σημειώσεις της στην προαναφερθείσα ψυχιατρική συνέντευξη. Αντιγράφω: “Στην 6η δημοτικού υπέστη ‘bullying’, οι συμμαθητές του τον αποκαλούσαν ‘gay’”. Βρίσκω τόσο προσβλητικά τα εισαγωγικά αλλά ακόμα πιο προσβλητική την αδυναμία της ή τη ντροπή της να γράψει εντός αυτών των κυριολεκτικών εισαγωγικών τη λέξη που χρησιμοποιούσαν. Τα πράγματα χειροτέρεψαν στην παράγραφο “ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ. ΓΑΜΟΣ: Σεξουαλική αγωγή και εμπειρίες. Σχέσεις με το άλλο φύλο, χρόνος έναρξης, επιδίωξη ή αποφυγή και λόγοι. Γάμος, ηλικία, συνθήκες πραγματοποίησης. Δημιουργία οικογένειας ή όχι και λόγοι. Προσαρμογή στο γάμο, αρμονία συζυγικών σχέσεων. Εξωσυζυγικές σχέσεις. Διαζύγιο. Σεξουαλικά προβλήματα, σεξουαλικές παρεκκλίσεις, ψυχοσεξουαλικές δυσλειτουργίες”. Όπως καταλαβαίνετε είναι φανερό πού ανήκω ήδη μέσα σε όλα αυτά, πράγμα που προμηνύει και όσα γράφηκαν. “Αναφέρει στην ηλικία 20-30 ετών σχέσεις με άτομα του ίδιου φύλου, γιατί, όπως λέει ‘αυτές οι σχέσεις δεν είχαν καταναγκασμό’. Δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα με ποιους ήταν μπορεί να ήταν με 5 άτομα να έφευγαν οι 3 να έμεναν οι άλλοι 2 χωρίς να έχει ιδιαίτερη σημασία με ποιους θα έμενε”. Δεν μπορώ να φανταστώ αθλιότερη περιγραφή του εφήμερου έρωτα, της πολυσυντροφικότητας και της μεγαλειώδους παρτούζας μου (actually, gangbang). Ούτε λέξη ότι έτσι γνώρισα τους μεγάλους μου έρωτες, που με ανέθρεψαν και με έκαναν άνθρωπο. Κι αυτό το “όπως λέει” πριν από τον ελεύθερο έρωτα…

Ψυχίατρο δεν είδα ξανά τις βδομάδες που έμεινα μέσα. Απλά περνούσαν οι μέρες στην ρουτίνα του καταστήματος. Σύντομα άρχιζα να γνωρίζω άλλους τρόφιμους και να εντάσσομαι σε μια οικονομία πάρε-δώσε μεταξύ των κρατουμένων: δώσε μου ένα τσιγάρο να σου δώσω δυο μπισκότα, σου φύλαξα το φαγητό σου, πού ήσουν σε ψάχνανε για τα φάρμακά σου, να σου δώσω καπνό να μου δώσεις φιλτράκια κ.ό.κ. Κατάλαβα ότι η ομαλή επιβίωσή μου εκεί μέσα εξαρτάται από τη συμμετοχή μου σε αυτό το δίκτυο: πρέπει να δίνω τσιγάρα και θα έχω θέση να κάτσω στην κουζίνα κ.ό.κ. Θα έλεγα ότι το σκληρό νόμισμα σε αυτή την οικονομία εγκλεισμού ήταν τα Leader κόκκινο (η μόνη μάρκα που έφερνε το περίπτερο του ψυχιατρείο, και φυσικά η πιο φτηνή γιατί όλοι καπνίζαμε σαν ντουμάνια). Ήμουν τόσο καλό και δοτικό παιδί που όταν βρέθηκα σε ανάγκη (είχαν τελειώσει τα τσιγάρα μου το βράδυ και το περίπτερό μας ήταν κλειστό) που ένα παιδί πήδηξε την περίφραξη του νοσοκομείου, βγήκε στη Λαγκαδά και πήρε για πάρτη μου ένα πακέτο. Θα ήταν μια όμορφη ατμόσφαιρα αν δεν υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα.

Στην κλινική μας που ήταν μικτή (άνδρες-γυναίκες) υπήρχε τεράστια σεξουαλική ένταση. Όλο για γκόμενες μιλούσαν, ορισμένοι με πολύ χυδαίο τρόπο, κι ο νεαρός φίλος μου με το πακέτο τσιγάρα είχε το πλεονέκτημα μεν να είναι μεταλάς, είχε το μειονέκτημα δε να με βάζει διαρκώς να ταξινομώ διάφορες γυναίκες, κυρίως από μουσικά βίντεο στην τηλεόραση, από την πιο hot μέχρι τη λιγότερο hot. Στράφηκα στη συντροφιά των γυναικών, μέχρι που αντελήφθησα ότι μία μου την έπεφτε με λόγια και με πράξεις. Το αποτέλεσμα ήταν να νιώθω ευνουχισμένος ή, πιο κομψά, άβολα καταπιεσμένος. Είχα ακούσει ήδη ιστορίες για φλογερούς έρωτες που είχαν ανθίσει μέσα στην πτέρυγα, με όρκους αιώνιας αγάπης, για να ξεχαστούν μόλις ο ένας από τους δύο ελευθερώνονταν. Και είχα συνείδηση ότι η παρουσία ενός ανοιχτά ομοφυλόφιλου θα διατάρασσε πάνω από όλα την ομαλή λειτουργία της οικονομίας-αλληλεγγύης μεταξύ μας, που εξασφάλιζε την επιβίωσή μου. Κοντολογίς, μετά από 25 χρόνια που είμαι out, κατέληξα να κρύβομαι. Και τα φιλιά στον γκόμενό μου που ήρθε να με δει, κρυφά και παράνομα ήταν κι αυτά.

Γνωρίζω βέβαια πως δεν είναι όλοι οι ψυχίατροι έτσι. Όμως το ίδιο το πρωτόκολλο, οι επίσημες φόρμες που πρέπει να συμπληρωθούν περιέχουν expectations από εσένα που είναι ξεκάθαρα όχι απλά ετεροφυλόφιλες αλλά χυδαία ετεροκανονικές. Δεν διεγνώσθην με ομοφυλοφιλίτιδα προφανώς, αλλά τι να το κάνω σε ένα περιβάλλον αφιλόξενο (το λιγότερο) και αδύνατον να σε καταλάβει από ανθρώπους που είναι η δουλειά τους (το χειρότερο).

Απολύθηκα κι εγώ κάποτε επιτέλους, μαζί με τη διάγνωσή μου. Και ποια είναι η απάντηση του ψυχιατρείου σε ένα γκέι άτομο που δεν ντρέπεται να παραδεχτεί ότι τελικά το τσάκισε, το λιάνισε, το νίκησε κατά κράτος η ετεροκανονικότητα και η πατριαρχία; Έχει κάτι να πει ο διευθυντής της κλινικής (που δεν με είδε ποτέ) για όλα αυτά; Μπορεί το Ψ.Ν.Θ. Σταυρούπουλη να συμπυκνώσει μια ζωή αγώνα με έναν κομψό, περιεκτικό και επιστημονικό τρόπο;

Η απάντηση είναι “ναι μπορεί” και είναι η εξής:

F31.2

Urfaust – Verflucht das Blenden der Erscheinung

Published by crimewavegr

Αυτό το συγκρότημα μου το έμαθε ένα γκαβλάκι από Καλαμάτα που μιλούσαμε το μισό καλοκαίρι στο romeo κάθε βράδυ από τις 12 μέχρι τις πέντε ή έξι το πρωί. Μετά εξαφανίστηκε έσβησε το προφίλ του τον έχασα κι αυτόν μου έμειναν οι Urfaust. Λοιπόν αν πάσχετε από, ή σας έτυχε ποτέ, βίαιη ανάδυση αναμνήσεων και συναισθημάτων θα καταλάβετε πολύ καλά γιατί η ιστορία αυτή τελειώνει με Urfaust.

Δεν χρειάζομαι ecstasy εγώ. Το έχω μέσα μου. – Μαργαρίτα Καραπάνου

Η μανία είναι μια άκρως δυσάρεστη κατάσταση για τον ασθενή, θα βιαστεί να σας πληροφορήσει ο γιατρός σας, εντούτοις εγώ έχω να αναφέρω μια σπάνια περίπτωση πεντακάθαρης, απεσταγμένα ευφορικής μανίας, που κράτησε πάνω από ενάμιση μήνα, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, και τόσο συγκλονιστική που κάνει τα όποια κουμπιά και σκόνες κυκλοφορούν να μοιάζουν με παιδικά σιρόπια. Φταίει βέβαια ότι ήμουν ερωτευμένος και μάλιστα πρόσφατα.

Κάθε μέρα αυτού του ενάμιση μήνα ακολουθούσα το ίδιο τελετουργικό: Έτρωγα ένα κρουασάν, πήγαινα στη δουλειά όπου παρέμενα οκτώ και βάλε ώρες, επέστρεφα σπίτι, έτρωγα πάντα μια κονσέρβα τόνο με παξιμάδια, έκανα δέκα τσιγάρα στη σειρά που τα έσβηνα μέσα στην κονσέρβα ή απλά χάμω στο πάτωμα δίπλα στις υπόλοιπες κονσέρβες, έκανα ένα μπάνιο, μερικά τσιγάρα ακόμα και ξεκινούσα. Προορισμός μου ήταν ένα σπίτι στο κέντρο. Ένα σημαντικό κομμάτι της μέρας ήταν η πορεία προς αυτό το σπίτι, διότι έβλεπα, φυσικά, τα πράγματα όταν είχα τα μάτια ανοιχτά, αλλά έβλεπα επίσης πράγματα κι όταν είχα τα μάτια σφαλιστά. Κι επειδή τα τελευταία πράγματα ήταν πιο ενδιαφέροντα από τα πρώτα, περπατούσα με μάτια κλειστά και θανάσιμο κίνδυνο να χτυπήσω ή να με πατήσει αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης. Πάντοτε, όμως, έφτανα.

Μετά υπήρχε ένας νεκρός χρόνος που μάλλον, γιατί πραγματικά δεν ενθυμούμαι, αφορούσε αμοιβαίες αβρότητες, ψιλή κουβέντα και γενικότερα διενέργεια παράλληλων μονόλογων. Από τη μεριά μου τουλάχιστον, διότι έβρισκα ότι η γλώσσα κι η ομιλία ήταν πολύ αργά, χονδροειδή και περιορισμένα εργαλεία για να εκφράσουν το ηφαίστειο που κουβαλούσα μέσα μου. Πρέπει να καταστήσω σαφές εδώ ότι μια μανία τέτοιου είδους δεν συγκρίνεται με οποιαδήποτε εμπειρία είχα με ουσίες: Εγώ ομιλώ για ένα σιωπηλό, αμείλικτο ωκεάνιο κύμα εκατοντάδων χιλιομέτρων που ξεκινά από τα γιαπωνέζικα νησιά, σκίζει σαν κινούμενη ραχοκοκαλιά με πείσμα όλον τον Ειρηνικό, για να σκάσει βδομάδες αργότερα εκκωφαντικά στις ακτές της Καλιφόρνιας, εσείς μιλάτε για παιχνίδι με τα κύματα στα ρηχά και την ασφάλεια της αμμουδιάς πίσω από την πλάτη σας. Ευτυχώς κατά τις 11 βγάζαμε, μέσα στο κρύο, τα ρούχα μας κι αρχίζαμε να πιλατεύουμε ο ένας τον άλλον. Δεν θα πω λεπτομέρειες, φυσικά, αρκεί μονάχα να υπογραμμίσω ότι έκανα σεξ με όλες τις αισθήσεις μου κι αυτό συμπεριλαμβάνει και αισθήσεις που δεν ήξερα ότι διαθέτω. Μπορούσα να νιώσω το αίμα που έστελνε η καρδιά μου και στο τελευταίο τριχοειδές αγγείο, κάθε λεπτομέρεια της ανατομίας του πούτσου του στον κώλο μου, ήταν δυνατόν να αισθάνομαι ότι είμαι φτιαγμένος από καθαρή ενέργεια, ότι είμαι μια ακόρεστη οντότητα που απαιτεί μόνο θυσία – και σπέρμα. Διαβεβαιώνω, λοιπόν, εδώ ότι η απίστευτη αυτή γκάβλα μέχρι το ξημέρωμα είναι ακόμα εγγεγραμμένη στο ξύλινο πάτωμα εκείνου του ξενοικιασμένου δωματίου, ένα ξύλο ζεστό μέσα στην παγωνιά, γκαβλωμένο και αυτό και αλλόκοτα ελαστικό, σαν καουτσούκ – στην πίεσή μου, στις γρατζουνιές μου, στις μπουνιές μου και στα χτυπήματα με το κεφάλι μου. Όταν ερχόταν ο κάματος για εκείνον, κατά τις τέσσερις ή πέντε το πρωί, ξάπλωνα λίγο μαζί του και μετά έβγαινα και έπινα ρετσίνες στη Ναβαρίνου μέχρι να ξημερώσει χωρίς να με αγγίζει το κρύο. Μετά έτρωγα ένα κρουασάν… και τα λοιπά και πάλι από την αρχή.

Θα έλεγε κανείς ότι η έλλειψη ύπνου για ενάμιση μήνα ή η κακή διατροφή θα έθεταν ένα βιολογικό τέλος σε αυτή την ιστορία. Το τέλος όμως το έβαλε το χιόνι.

Ήταν Φλεβάρης πια και χιόνιζε ακόμα και μέσα στην πόλη. Αυτό δεν μου άρεσε, δεν μου αρέσει να μου χαλάνε τη ρουτίνα, τα πράγματά μου, τον τρόπο που έχω μάθει τα πράγματα. Ήταν εκεί στο δωμάτιό μου που το πολιορκούσαν οι χιονονιφάδες που τα συναισθήματα και οι αισθήσεις ευθυγραμμίστηκαν ξαφνικά με έναν νέο τρόπο κι αντί πια για ρεύματα ηδονής με διαπερνούσε ένα ασφυκτικό δυσάρεστο συναίσθημα ανησυχίας. Εμπρός στην αποδιοργάνωση, έβαλα επειγόντως τους Urfaust στο τέρμα, θυμήθηκα το γκαβλάκι από την Καλαμάτα, έγειρα, έσκυψα κεφάλι, υποτάχθηκα στο νέο φόβο που με τριγύριζε, γονάτισα κι άρχισα να ξερνάω, να ξερνάω κομμάτια από εμένα. Ήταν υπέροχο. Την επόμενη μέρα δεν πήγα δουλειά, πήγα γιατρό και με άρχισε εντατικά τα Seroquel, σε πέντε μέρες ήμουνα πάλι ένας ανθρωπάκος κι όχι ο Ziggy Stardust.

Ανέβηκα στη ζυγαριά. Από αυτή την ιστορία του ενάμιση μήνα είχα χάσει δέκα κιλά.

Περικάρπια

Published by crimewavegr

Έκανα ένα δώρο στον εαυτό μου και απέκτησα αυτά τα wrist-somethings. Είναι από πολύ χοντρό δέρμα και με κάτι τόκες και τρύπες και κρίκους, να. Όταν τα φόρεσα, όσο πιο σφιχτά, στην τελευταία τρύπα, αισθάνθηκα να γεμίζω ρίγος. Σαν χαρά ένα πράγμα. Έκατσα στο γραφειάκι μου, στα σκοτεινά με ένα φωτάκι μόνο, κάπνιζα, έπινα, άκουγα κάτι πανκ κασέτες κι όλα ήταν πάρα πολύ κομπλέ. Νιώθω μια ικανοποίηση από το συνδυασμό πόνου και τρυφερότητας, είμαι ήδη σίγουρος ποιόνε θέλω να κανονίσω φορώντας τα. Αν και είναι εξαρτήματα περιορισμού, φορώντας τα νιώθω μια ηλεκτρική ελευθερία να τσούζει στη σπονδυλική στήλη μου. Σίγουρα θα τα φορέσω σαν αξεσουάρ σε κάποιες βραδινές βόλτες — θα μου άρεζε να δω την πόλη με διεσταλμένες κόρες.

13 θέσεις για έναν καλύτερο κόσμο

Published by crimewavegr

1

Η περηφάνια για την υπηρεσία στο στρατό και η αγάπη για τον γάμο και την οικογένεια είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κατακτώντας την ψυχή του έθνους, τον στρατό, κερδίζεται εγκυρότητα για τα γαμήλια αιτήματα. Μέσα από τα γαμήλια ήθη κατασκευάζεται ένας ακόμη ενθουσιώδης πολίτης-οπλίτης. Και τα δύο μαζί είναι το νόμισμα της νέας LGBT ηθικής, που ισχυρίζεται ότι όλα είναι “απλά” θέμα δικαιωμάτων.

2

Η rainbow σημαία είναι καλή, η εθνική σημαία είναι καλύτερη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μερικοί θα συγκινούταν ιδιαίτερα αν έβλεπαν τη δεύτερη να αντικαθιστά την πρώτη δημόσια στη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

3

Στα pride ανεμίζει η γαλανόλευκη. Έξι F-16 σχηματίζουν τα χρώματα του ουρανιου τόξου στον ουρανό. Πόση συγκίνηση μπορεί πια να αντέξει μια καρδιά εμπρός σε μια πατρίδα που την επιθυμεί;

4

Ο γάμος δεν είναι ένα δικαίωμα ούτε μια δυνατότητα. Είναι η κατάληξη μιας πορείας της πολιτικής που θεωρεί ότι η ομοφυλοφιλία δεν είναι παρά μία ακόμα κατηγορία προς απομυθοποίηση. Είναι το προϊόν δεκαετιών πλασαρίσματος κίβδηλων συναισθημάτων, υποταγής και οικειοποίησης της νόρμας, είναι ο μόνος τρόπος για να γίνει καταληπτό το ακατάληπτο. Επιτέλους οι ομοφυλόφιλοι διαθέτουν τουλάχιστον μία έγκυρη επιθυμία και μάλιστα την πιο σημαντική.

5

Σε αυτές που αιτούνται παραχώρηση ελέγχου για να μας παρέχουν, με έγνοια, περισσότερη ασφάλεια, απαντάμε με λιγότερη ορατότητα και μεγαλύτερη διάθεση για ελευθερία.

6

Το LGBT κίνημα βυζαίνει κρατική ηθική και ευτυχία.

7

Το βράδυ που ψηφίστηκε ο νόμος για τη συμβίωση στη βουλή υπήρχε πολύ μεγάλη συγκίνηση:
Φτιάχτηκαν μερικοί Έλληνες ακόμα.

8

Ακόμα κι αν δεν μπορούμε, ακόμα κι αν δεν το επιθυμούμε, είμαστε όλοι ήδη εν δυνάμει παντρεμένοι. Ο γάμος είναι το πρώτο και ουσιαστικότερο κοινό σημείο με τους στρέητ. Για πρώτη φορά είμαστε καταληπτοί, είναι ορατές οι μύχιες επιθυμίες μας και μοιραζόμαστε τον ίδιο ενθουσιασμό για αυτές. Για αυτή την είσοδό μας στην αρένα του τι σημαίνει πολιτικά και κοινωνικά θεμιτό, έχουμε δεχτεί πολλά συγχαρητήρια.
Ακόμα κι από χρυσαυγίτες.

9

Όλοι οι ήρωές μου στο σινεμά ήταν γυναίκες.
Όλες οι ηρωίδες μου στα βιβλία ήταν άντρες.

10

Μου είπανε ότι ο κώλος δεν ενώνει. Με βάλανε στο ίδιο πάρκο να ψωνίζομαι με έναν παπά κι έναν μπάτσο και χασκογέλασαν με το οξύμωρο. Μωρός είναι αυτός που αναζητά ή εκβιάζει την καταπίεση της ένωσης μέσα από τις ιδιότητες του Ανθρώπου. Μωρός είναι αυτός που φαντασιώνεται κοινότητες μέσα από Ανθρώπινες ιδεολογίες.

11

Ο κώλος δεν ενώνει. Η πούτσα όμως;

12

Είμαστε εδώ για να καταστρέψουμε κι όχι να χτίσουμε.

13

Πούστης κανείς, όλοι γενήκανε κουήρ.
Έτσι όπως τους φωνάζανε στο χωριό τους.