Μου είπε εκείνο το βράδυ: Ασε λίγο αυτά που ακούς και δες αυτόν τον δίσκο. Είναι από ένα καινούριο συγκρότημα που λέγεται ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ. Και να σου να ‘μαστε ξαπλωμένοι γυμνοί στο κρύο δωμάτιο ένας άντρας κι ένα νεαρό αγόρι και η πρώτη νότα του πρώτου τραγουδιού να είναι γραμμένη για μένα. Δάκρυσα, γιατί με […]
ΠΟΙ@ ΕΙΜΑΣΤΕ Στο έμφυλο επιπεδο, είμαστε Τρανς*, Λεσβιες, Γκει και πολλα αλλα ομορφα (οπως τα βλεπουμε εμεις) πραγματα. Θεωρουμε την συγκυρια του οτι ολες αυτοπροσδιοριζομαστε *και* ως Queer, Trans, LGB, ως κατι που δεν ειναι συμπτωση, αλλα μια συνθηκη παραλληλων ιστορικα αγωνων που μας εδεσε με συντροφικες, προσωπικες σχεσεις, μια συνθηκη παρομοιων συνθηκων κακοποιησης και […]
Η Sontag ταυτοποιεί το camp ως “μια αισθαντικότητα που μετατρέπει το σοβαρό στο επιπόλαιο” (καθιστώντας το άρθρο της ένα άλλο είδος προδοσίας εφόσον παίρνει το camp υπερβολικά στα σοβαρά), και ως ζήτημα “γούστου” που “κυβερνά κάθε ελεύθερη (σε αντίθεση με τη συνηθισμένη) ανθρώπινη απόκριση”. Το camp, επομένως, είναι επίσης είναι τόσο μια υπαρξιακή κατάσταση όσο […]
κι οι γέροι ποιητές / προβάλλουν το κεφάλι στο παράθυρο, / είναι ώρα τους, / φωνάζουν βοήθεια, / φωνάζουν άγνωστους φαντάρους πάνω, / επισείουν προκλητικά το πορτοφόλι τους, / ρίχνουν μ’ ένα τρελό βλέμμα στη φωτιά τα ποιήματά τους / που πήρε μια ζωή να γράψουν, / γδύνονται να ‘ναι έτοιμοι, / ανάβουν κερί, βάζουν […]
Ο Pierre Bourdieu συνοψίζει μια θεμελιώδη διαπίστωση της αχανούς ανθρωπολογικής και φιλοσοφικής γραμματείας όσον αφορά την δώρηση όταν παρατηρεί ότι “τα μείζονα χαρακτηριστικά της εμπειρίας του δώρου είναι, δίχως αμφιβολία, η ασάφειά του”. Αυτή η ασάφεια βρίσκεται εν μέρει στη δύναμη του δώρου να δένει τον παραλήπτη στον δωρητή, να δημιουργεί μια εν δυνάμει κατάσταση […]
Το 2009, ο Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας Τζέιμς Μαρτέλ δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τον τίτλο «Οι δημόσιες συνωμοσίες του Μακιαβέλλι». Το άρθρο αυτό, (που κατά καιρούς σκεφτόμουν να μεταφράσω αλλά δεν τα κατάφερα ακόμα· ελπίζω κάποτε να βρω το χρόνο), επικεντρωνόταν όχι στο καθαυτό, με στενή έννοια πολιτικό έργο του Μακιαβέλλι, αλλά στα λιγότερο […]
Ντ. Χριστιανόπουλος
Κάποτε είχα ένα γκόμενο από αυτούς που λέμε όμορφα άσχημοι. Εμένα μου άρεσε που ήταν αδύνατος (σχεδόν σε “παθολογικό” βαθμό), άτριχος, και παιδικά αφελής και πολύ συναισθηματικός με έναν απλοϊκό, ρηχό τρόπο. Ένα μεγάλο παιδί, που παιδί ήταν και ηλικιακά. Κοινώς ένιωθα πως έπαιζα στη χαμένη παιδική χαρά μου μαζί του. Τον γούσταρα πολύ για […]
