Θεσσαλονίκη, Οκτώβριος 1996. Η ΟΠΟΘ – Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης ζητά συνέντευξη από τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο για την εφημερίδα της “ο πόθος”, το πρώτο δωρεάν μηνιαίο γκέι free press στην Ελλάδα, με αφορμή την κυκλοφορία από τα “Τραγούδια της Αμαρτίας”. Ένα από τα χέρια που πάτησε REC στο κασετοφωνάκι ήταν και το δικό μου. […]
Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη, 1997, στέκι Ιατρικής. “Πηγαίνω θέατρο για να δω τον εαυτό μου πάνω στη σκηνή (…) τέτοιον που δεν θα μπορέσω – ή δεν θα τολμήσω – να τον δω ή να τον ονειρευτώ, και που ωστόσο ξέρω πως έτσι είναι”, γράφει μεταξύ άλλων ο Ζενέ στο κείμενό του “Πώς παίζονται […]
Όταν ήμουν παιδί, ευχόμουν να ήμουν το slaveboy ενός χαριτωμένου γιου στην ηλικία μου πλούσιων αφεντικών σκλάβων στην αρχαία Ρώμη. Η ζωή και το σώμα μου θα ήταν άρρηκτα δεμένα με τις διαθέσεις του. Θα κοιμόμουν ανάμεσα στα πόδια του σαν το σκυλί. Θα γινόμουν η ζωντανή τουαλέτα του και θα ξυπνούσα στο μέσον της […]
ClaudeMarie Dubufe, Απόλλων και Κυπάρισσος, 1821 Το κυρίαρχο ρεύμα σκέψης που οριοθετεί το σύγχρονο λόγο του κινήματος της γκέι απελευθέρωσης (ή καλύτερα των queer) οφείλει πάρα πολλά στο Γάλλο φιλόσοφο και ακαδημαϊκό Michel Foucault. Για τον M. Foucault ο ομοφυλόφιλος είναι ανύπαρκτος: δεν υπήρξαν ποτέ ομοφυλόφιλοι ούτε τότε ούτε τώρα. Υπήρξε και υπάρχει μόνο η πράξη […]
Το 1999 υπήρχε μια γενική αμορφωσιά, ακόμα και στις ορολογίες, γύρω από το έμφυλο…
Δυο λόγια για τη φωτό: Είναι έργο του David Wojnarowicz, ενός αμερικάνου καλλιτέχνη που ήταν γκέι και παρήγαγε ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς του στα μαύρα χρόνια του AIDS. Αυτοί οι βίσωνες που αυτοκτονούν, ακολουθώντας με φόρα μια πορεία προς το θάνατο, είναι μια φωτό που τράβηξε μέσα από το viewmaster ενός μουσείου. Οπότε ένα φαινόμενο […]
Φίλες μου αγαπημένες, ας μιλήσουμε σήμερα για τη λερναία ύδρα που είναι η ετεροκανονικότητα και συγκεκριμένα ας πάμε στον ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ αιώνα, που ως γνωστόν τον έφαγα με το κουτάλι. Μόλις είχε έρθει η ιδιωτική τηλεόραση και μαζί με αυτήν τεράστιες αλλαγές στη ζωή των νεοελλήνων. Από εκεί που το αργότερο στις 02:00 είχε εθνικό ύμνο, […]
Πόσο δύσκολο είναι να σκοτώσουμε τον Έλληνα μέσα μας; Θα σας το πω εγώ: πολύ. Και να μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή. Όταν δεν υπήρχε grindr, romeo, gaydar, irc κλπ ο κόσμος επικοινωνούσε δημόσια την γκάβλα του μέσα από έντυπα. Δηλαδή από τον γκέι τύπο. Έπαιρνες το τσοντοπεριοδικό Look, νοίκιαζες μια ταχυδρομική θυρίδα, έστελνες […]
“Όλα τα παιδιά, εκτός από ένα, μεγαλώνουν. Σύντομα μαθαίνουν ότι θα μεγαλώσουν, και ο τρόπος που το έμαθε η Γουέντι ήταν αυτός. Μια μέρα, όταν ήταν δύο χρονών, έπαιζε σε κάποιο κήπο και έκοψε ένα ακόμα λουλούδι κι έτρεξε μ’ αυτό στη μητέρα της. Φαντάζομαι ότι πρέπει να έδειχνε πολύ χαριτωμένη, γιατί η κ. Ντάρλιγκ […]
Το Doom Generation ξεκινά με μια κατακόκκινη σκηνή σε ένα άθλιο κλαμπ που παίζει αυτό το τραγούδι. Στον τοίχο γράφει WELCOME TO HELL και ο τύπος φοράει μπλουζάκι MINISTRY. Είναι η εποχή του New Queer Cinema κι αν ολα αυτά σου φαίνονται cool τότε you re not a friend of mine, γιατί η πρώτη ατάκα […]