Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στον Πόθο #19, Χειμώνας 1997.
Τίποτα από όσα περίμενα να δω στο Άμστερνταμ δεν κινούσε την περιέργειά μου τόσο όσο τα γκέι μπουρδέλα του, ή, όπως τα αποκαλεί ο ταξιδιωτικός οδηγός «houses with boys». Με τι θα έμοιαζε άραγε ένα ανδρικό μπουρδέλο; Φανταζόμουν μικρά βρόμικα δωμάτια και άγρια αγόρια με ύφος Τζέιμς Ντιν να καβαλικεύουν φτηνές μεταλλικές καρέκλες περιμένοντας… Με αυτές τις σκέψεις είχα μπει σε ένα δρομάκι στο κέντρο του Άμστερνταμ, κοιτάζοντας μετά από λίγο μια απλή εξώπορτα. Ήμουν έτοιμος να μάθω. Μαζεύοντας το κουράγιο μου, άνοιξα την πόρτα και μπήκα μέσα.
Καθώς τα μάτια μου προσαρμόζονταν στο χαμηλό φωτισμό, ανακάλυψα ότι βρισκόμουν σε ένα μικρό, απλό μπαρ, σαν κι αυτά που βρίσκει κανείς δίπλα στην τραπεζαρία των επαρχιακών ξενοδοχείων, Υπήρχαν καμιά δωδεκαριά σκαμπό στο μπαρ, ένας καναπές και μερικές μεγάλες πολυθρόνες, Κατευθύνθηκα προς την ασφάλεια του μπαρ, όπου βρίσκονταν ένας μεσήλικας άντρας και ένας μπάρμαν γύρω στα 25, πριν ριψοκινδυνέψω μια ματιά πίσω προς τη μεριά των αγοριών. Καθισμένη ανέμελα στους καναπέδες υπήρχε μια παρέα από 6-7 νεαρούς άντρες. Είχαν τις αργές, γεμάτες αυτοπεποίθηση κινήσεις εκείνων που έχουν μεγάλη ενεργητικότητα και καμία ιδιαίτερα δουλειά να κάνουν. Χαμογέλασα φιλικά και τους έλεγξα με τα μάτια. Κάθε νεαρός που κοίταζα, ανταπέδιδε το βλέμμα μου με μια ανεπαίσθητη γκριμάτσα φιλικού χαμόγελου. Ένα από όλους ξεχώριζε. Ήταν εξαιρετικά όμορφος και ίσως ο πιο νέος από την παρέα. Ήταν όχι τόσο ψηλός, μελαχρινός και με πυκνά μαύρα μαλλιά. Ακόμα κι από την άλλη άκρη του δωματίου, μπορούσα να δω ότι είχε εξαιρετικά μάτια, άτακτα και γεμάτα με αγορίστικο παιχνίδισμα.
Γύρισα ξανά προς το μπαρ και παρήγγειλα μια μπύρα.
Αργά, το κοντό, μελαχρινό αγόρι περιπλανήθηκε στο δωμάτιο και τελικά έκατσε δίπλα μου. Γύρισα και του χαμογέλασα. Αυτός χαμογελούσε αχνά, όπως κάποιος που συναντά έναν άγνωστο στον οποίο δεν ξέρει αν θέλει να μιλήσει. Γεμάτος αβεβαιότητα, κοίταξα αλλού. Καθώς το έκανα, το νεαρός άνδρας εγκατέλειψε αυτό που έδειχνε μια προσπάθεια να με ελκύσει παίζοντάς το αδιάφορος. Στηριζόμενος στο μπράτσο του, γλίστρησε προς το μέρος μου. Το χαμόγελό του, εντελώς ανεπιτήδευτο, ήταν τώρα μια μεγάλη νεανική γκριμάτσα. Έμοιαζε να λέει “εντάξει, παίξαμε το παιχνίδι μας, τώρα ας μιλήσουμε”.
“Hallo”, είπε με μια βαριά προφορά. Κοίταξα ντροπαλά προς το μέρος του και παρατήρησα τις πυκνές, μακριές βλεφαρίδες του. Κούνησα το κεφάλι μου και χαμογέλασα ελαφρά. Έδειχνε να μην ξέρει τι να πει μετά, οπότε έκανε μια ακόμα γκριμάτσα. Πήρε το χέρι μου από το μπαρ και το κράτησε ανάμεσα στα δικά του.
“Είμαι ο Κάρλο”, είπε σκύβοντας πιο κοντά μου. “Γεια σου, Κάρλο”, απάντησα. “Τι κάνεις εδώ;” Η ερώτησή μου ήταν ηλίθια, και ο Κάρλο έμεινε άναυδος. Με κοίταξε κατάπληκτος. Άνοιξε το στόμα του σαν να ήθελε να πει κάτι, μετά το έκλεισε και απλά χαμογέλασε.
“Εργάζεται εδώ πέρα”, είπε ένας άλλος ψηλότερος νεαρός άντρας με βαμμένα ξανθά μαλλιά που καθόταν τόσο κοντά μας όσο χρειαζόταν για να ακούει αυτά που λέγαμε. “Το ίδιο κι εγώ”, είπε με τέλεια Αμερικάνικη προφορά. “Ο Κάρλο δεν μιλά σχεδόν καθόλου Αγγλικά”.
“Δεν του χρειάζεται”, απάντησα κάπως απότομα, και ο ξανθός αποτραβήχτηκε. “Τι κάνεις εδώ πέρα”, ρώτησα τον Κάρλο, έχοντας πάρει κάμποσο θάρρος. “Γαμάω!” απάντησε ο Κάρλο. “Γαμήσω εσένα”, πρόσθεσε, “εδώ και τώρα!” “Μα μόλις μπήκα!”, διαμαρτυρήθηκα. Ο Κάρλο έσκυψε και γέλασε σιγανά στο αυτί μου. “Γαμήσω τον κώλο σου μέχρι μην μπορείς περπατήσεις!” Ακουγόταν σαν μια φράση που του την είχε μάθει κάποιος να τη λέει απ’ έξω. “Ὄχι”, είπα, “χρειάζομαι να πιω ένα ποτό και να χαλαρώσω. Ίσως αργότερα. Όταν έφυγε ο Κάρλο, το ξανθό αγόρι έκατσε στο σκαμπό δίπλα μου. Τα ξανθά μαλλιά του ήταν κοντοκουρεμένα. Ήταν αρκετά ευθύς στη συμπεριφορά του, και αμέσως έμαθα ότι τον έλεγαν Terry, ότι ήταν από το Cleveland τη Αμερικής κι ότι γούσταρε πολύ που δούλευε εκεί. Μιλώντας για το ένα και για το άλλο, άρχισα να τον ρωτάω περισσότερα για τη δουλειά του. Δε βαριόταν να κάθεται έτσι όλο το απόγευμα; Σίγουρα, μου απάντησε, αλλά μερικές μέρες ήταν πολύ απασχολημένος. Αλλά πώς τα κατάφερνε σ’ εκείνες τις φορτωμένες μέρες; Δεν επέμεναν όλοι οι πελάτες του να χύσει, εξήγησε – στην πραγματικότητα πολλοί δεν ενδιαφέρονταν ή δεν ήθελαν.
“Αλλά άμα το θέλουν το κάνεις;” “Οτιδήποτε θέλει ο πελάτης, το έχει.” “Τα πάντα;” “Σίγουρα”, απάντησε ο Terry. “Δεν είναι τζάμπα”. Οι τιμές τότε ήταν 200 γκίλντερ, περίπου 30.000 δρχ. “Πρέπει να είναι ασφαλές”, συνέχισε, “από εκεί και πέρα, οτιδήποτε.” “Ώστε ο Carlo το εννοούσε όταν προσφέρθηκε να με γαμήσει;” “Σίγουρα”, απάντησε με ένα μορφασμό. “Τι ίδιο θα έκανα κι εγώ.” “Και γαμιέστε κιόλας;” “Με προφυλακτικό, φυσικά”, είπε. “Σχεδόν όλοι μας το κάνουμε.”
“Αλλά όχι όλοι;” “Όχι”, απάντησε με σταθερότητα. “O Carlo δεν το κάνει.” Έσκυψε εμπιστευτικά προς τη μεριά μου. “0 Carlo είναι στρέιτ του κερατά. Έχει γκόμενες σε όλο το Άμστερνταμ.” Για κάποιο λόγο, λυθήκαμε και οι δύο στα γέλια και του κέρασα μια μπύρα. “Ο Carlo θα γαμηθεί μάλλον αργότερα στο μέλλον, αλλά τώρα δεν το κάνει. Κάποιος θα του προσφέρει καμιά μεγάλη αμοιβή ή κάποιο από τα υπόλοιπα αγόρια θα τον βοηθήσει να το ξεπεράσει.”
Φαντασιωνόμουν αυτή την εξωτική σκηνή. “θα το έκανες εσύ αυτό για τον Carlo;”, ρώτησα. Για απάντηση έλαβα το πρώτο πραγματικά ενθουσιώδες χαμόγελο από τον Terry. Δεν ήμουν ο μόνος που ονειρευόταν το κωλαράκι του Carlo.
“θα ήθελα να μιλήσω με το διευθυντή”, είπα ξαφνικά. Ένα συνοφρυωμένο “γιατί;” μου θύμισε ότι έπαιρνα πολύ απότομα τη στροφή. “θέλω να γράψω ένα άρθρο για αυτό το μέρος”, απάντησα. Η απάντηση ήρθε αμέσως: “Δεν νομίζω ότι ο Τommy δίνει πια συνεντεύξεις”.
“Γιατί όχι;” “Γιατί κάθε φορά που το κάνει, φαίνεται ότι τον γαμάνε. Έρχονται εδώ πέρα και όλα είναι μια χαρά και την επόμενη μέρα διαβάζεις το άρθρο και είναι γεμάτο βλακείες και συναισθηματισμούς. Πράγματα για να εντυπωσιάζουν τους αναγνώστες.” “Μήπως μιλάς για τον στρέιτ τύπο; Εγώ εργάζομαι σε μια μεγάλη γκέι εφημερίδα στην Ελλάδα”, του είπα, προσπαθώντας να πνίξω τον αυτοσαρκασμό στον τόνο της φωνής μου.
Τελικά, από ότι φάνηκε, το Tommy δεν ήταν τόσο διστακτικός όσο είχε φανεί στην αρχή. Μετά από περίπου πέντε λεπτά, στεκόταν ο ίδιος μπροστά μου, μου έριχνε μια γρήγορη εξεταστική ματιά και με ρωτούσε: “Τι θες να μάθεις;”
Κατέβηκα από το κάθισμα, και βρέθηκα να ξεναγούμαι στα δωμάτια του μπουρδέλου. “Πώς διαλέγεις τους άντρες;” ήταν η πρώτη ερώτηση που έκαιγε στο μυαλό μου. “Ψάχνουμε για καλά, περιποιημένα αγόρια”, μου απάντησε ανοίγοντας παράλληλα μια πόρτα σε ένα μεγάλο δωμάτιο. “Δεν χρειάζεται να είναι μοντέλα, αλλά πρέπει να είναι όμορφοι και ευχάριστοι στην συνομιλία μαζί τους. Χρειάζεται να έχουν ένα μέτριο προς το καλό σώμα. Μιλάμε για αγόρια από 18 μέχρι περίπου 30 χρονών.”
Στεκόμασταν σε ένα μεγάλο δωμάτιο χωρίς παράθυρα, με ένα τεράστιο διπλό κρεβάτι στο ένα τοίχο, μια μεγάλη τηλεόραση στον άλλο τοίχο και ένα όμορφα πλακοστρωμένο ανοιχτό ντουζ στη γωνία. “Αυτό είναι ένα μέτριο δωμάτιο”, πρόσθεσε ο Tommy γυρίζοντας ένα διακόπτη πάνω από το κρεβάτι. Αμέσως ο χώρος γέμισε με απαλή μουσική. Ένα γύρισμα του διακόπτη άλλαζε τη μουσική σε ροκ ή σε κάντρι. Αν εξαιρούσαμε την απουσία παραθύρου, θα μπορούσε να είναι το δωμάτιο ενός ξενοδοχείου Α-κατηγορίας.
*“Πώς διαπιστώνεις αν ένα αγόρι μπορεί,τον δοκιμάζει κανένας;”
“Οχι”, απάντησε ο Tommy. “Τα παιδιά έρχονται εδώ πέρα μόνα τους και ζητούν δουλειά. Δεν διαφημίζουμε ποτέ ούτε προσπαθούμε να προσελκύσουμε. Αν μου αρέσει, τον βάζω να συμπληρώσει ένα έντυπο με πληροφορίες και πάμε σε κάποιο δωμάτιο για μια συνέντευξη. Αν δεν είμαι σίγουρος για το σώμα του, μπορεί να του ζητήσω να βγάλει τα ρούχα του, αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια. Αν όλα πάνε καλά, του δίνουμε μερικές δοκιμαστικές μέρες, συνήθως τρεις μέρες.”
Πάει κι η φαντασίωση μου να δουλέψω ως υπεύθυνος προσλήψεων σε μπουρδέλο. Σίγουρα όμως θα είχα μέλλον ως εκπαιδευτής αγοριών, σωστά; “Οχι”, ήταν η απάντηση του Tonny, αποκαθηλώνοντας ένα ακόμα ονειρεμένο επάγγελμα. “Οι νέοι άντρες γνωρίζουν τι κάνουν. Και αν τύχει να μην ξέρουν, θα τους πουν οι πελάτες. Έχουμε ένα βίντεο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν πριν μπουν στην αίθουσα για το μασάζ. Με το S/M, εξαρτάται από το αγόρι: ή το κάνει ή δεν το κάνει.”
“Πόσο καιρό μένουν συνήθως τα αγόρια;”
“Συνήθως για έξι μήνες περίπου”, μου απάντησε τραβώντας ένα συρτάρι για να μου δείξει τα απλά εργαλεία της δουλειάς – προφυλακτικά, λάδι για μασάζ, Κ-Υ. “Μερικά αγόρια μένουν για ένα ή δύο χρόνια.”
Τα ζητήματα υγιεινής ήταν κάτι άλλο που με απασχολούσε. “Ένας κυβερνητικός υγειονομικός υπάλληλος έρχεται εδώ για να εξετάσει τα παιδιά για σεξουαλικά μεταδιδόμενες ασθένειες κάθε τρεις εβδομάδες. Όλα τα παιδιά είναι καθαρά και υγιή. Αλλιώς θα μας έκλειναν.” Σύμφωνα με τον Ολλανδικό νόμο, εξήγησε ο Tommy, οι εργαζόμενοι οποιουδήποτε κλάδου δεν μπορούν να αναγκαστούν να κάνουν τεστ για ΗΙV. Αλλά αν κάποιος εργάτης του σεξ θέλει το τεστ, τότε αυτό είναι δωρεάν. “Έτσι κι αλλιώς κάνουν πάντα ασφαλές σεξ οπότε δεν έχει σημασία.” Τι μετρά για ασφαλές; Τσιμπούκια χωρίς χύσιμο στο στόμα. Το χύσιμο στο στόμα δεν ενθαρρύνεται και το πρωκτικό σεξ χωρίς προφυλακτικό απαγορεύεται απολύτως.
“Ώστε τα αγόρια γαμιούνται κιόλας”, ρώτησα, με το μυαλό μου κολλημένο στον παρθένο Carlo.
“Δεν είναι αναγκασμένα”, μου εξήγησε ο Tommy. “Εξαρτάται από αυτά και τον πελάτη. Ο κανονισμός λέει ότι το αγόρι πρέπει να ανακαλύψει τι θέλει ο πελάτης όσο κάθονται ακόμα στο μπαρ. Αν το αγόρι δεν κάνει κάτι, τότε ο πελάτης είναι ελεύθερος να διαλέξει κάποιον άλλο. Αλλά το αγόρι πρέπει να πει τι κάνει και τι δεν κάνει από πριν ώστε να μην υπάρχουν διαφωνίες στο δωμάτιο.” Αυτή είναι ειλικρίνεια και επικοινωνία!
“Μπορούν τα αγόρια να χρεώσουν παραπάνω για διαφορετικά πράγματα;” ρώτησα. “Ασφαλώς όχι”, ήταν η αυστηρή απάντηση. “Ολες οι διαπραγματεύσεις πρέπει να γίνουν στο μπαρ, πριν το αγόρι πάρει τον άντρα στο δωμάτιο. Όταν φτάσουν εκεί, δεν μπορεί να ζητήσει κι άλλα χρήματα. Ο άντρας μπορεί να του δώσει φιλοδώρημα αν επιθυμεί, αλλά το αγόρι δεν μπορεί να τον πιέσει.”
Καθώς γυρνούσαμε από δωμάτιο σε δωμάτιο – περνώντας από χώρους για S/Μ σε δωμάτια με στρώματα νερού – ο Tommy μου εξηγούσε ότι διατηρούσε αυτό το μπουρδέλο εδώ και δέκα χρόνια. Δεν τόλμησα να τον ρωτήσω αν κάποτε υπήρξε “αγόρι” – σίγουρα ήταν ένας όμορφος άντρας, πολύ πιο μεγάλος από 30 χρονών. Άρχισε να μου μιλά για την πολιτική της Ολλανδίας. Ισχυρίστηκε ότι αυτό επρόκειτο να γίνει το πρώτο αντρικό μπουρδέλο με άδεια στον κόσμο. Σε αντίθεση με όσα πιστεύουν πολλοί, μου εξήγησε, τα μπουρδέλα στο Άμστερνταμ είναι ακόμα τεχνικά παράνομα. Δεν ήταν σίγουρος για το πότε θα γινόταν η νομιμοποίηση, αλλά πίστευε σύντομα. Μου είπε περήφανος ότι ο υπουργός υγείας είχε επισκεφτεί το μαγαζί του για να δει πώς πρέπει να είναι ένα πορνείο. Αρκετά άλλα σπίτια με αγόρια τα είχε κλείσει η αστυνομία, είπε ο Tommy, γιατί είχαν αγόρια κάτω των 18, ή επέτρεπαν τα ναρκωτικά. Μερικά είχαν κατηγορηθεί ότι εισήγαγαν νέους από τα Βαλκάνια και τους κρατούσαν για σεξουαλικούς σκλάβους.
Τον ρώτησα για τις σχέσεις του με την αστυνομία. Μου εξήγησε ότι υπήρχε ειδική μονάδα για τα πορνεία. Μέσα σε δέκα χρόνια είχε καλέσει την αστυνομία μόνο δύο φορές. “Είχα μια φορά κάποιον που δεν ήθελε να πληρώσει”, διευκρίνισε, “και ήταν και ένας άλλος που είχε πιει κι έκανε φασαρία.”
Η περιοδεία μας πλησίαζε στο τέλος της, και καθώς επιστρέφαμε στο μπαρ μπόρεσα να δω με την άκρη του βλέμματος μου τον Carlo να χαμογελά με μια γκριμάτσα που σε σκλάβωνε. θα ερχόταν, όμως, να μου μιλήσει μόνο αν τον προσκαλούσα εγώ, γιατί με είχε ήδη πλησιάσει μια φορά. Κάθισα σκεφτικός στο μπαρ. Το άρθρο θα σταματούσε στο σημείο αυτό.