Δυο λόγια για τη φωτό: Είναι έργο του David Wojnarowicz, ενός αμερικάνου καλλιτέχνη που ήταν γκέι και παρήγαγε ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς του στα μαύρα χρόνια του AIDS. Αυτοί οι βίσωνες που αυτοκτονούν, ακολουθώντας με φόρα μια πορεία προς το θάνατο, είναι μια φωτό που τράβηξε μέσα από το viewmaster ενός μουσείου. Οπότε ένα φαινόμενο της φύσης έγινε έργο τέχνης και πολιτική δήλωση.
Τι βλέπω εγώ: Αν αντικαταστήσουμε τους βίσωνες με γκέι άντρες και τον θάνατο/αυτοκτονία από πτώση με τον θάνατο/αυτοκτονία από μόλυνση HIV, μένει το επώδυνο ερώτημα: γιατί πηδάς στον γκρεμό ενώ όλοι (λένε ότι) προσπαθούν να τον αποφύγουν; Γιατί οι βίσωνες/γκέι άντρες έχουν αυτή την παράλογη συμπεριφορά; Αυτό το FORWARD TO DEATH / FORWARD TO DESTRUCTION (στιχουργικό μοτίβο στο πανκ) μπορεί να είναι πορεία σε μια πραγματική (με την πιο κυριολεκτική έννοια) καταστροφή μπορεί και όχι. Και εφόσον πλέον δεν ζούμε πλέον στο μάτι του κυκλώνα του AIDS, αλλά έχουμε μιλήσει πολύ για αυτό, η αγωνία και ο θάνατος και ότι άλλο μπορεί κανεις να δεί εδώ, είναι ελεύθερα πλέον από μια κυριολεξία επικαιρότητας AIDS και μπορεί κάποια να σχετιστεί με αυτά με παράλληλους τρόπους και βιώματα.
Αυτό που με συνεπαίρνει είναι η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ, το ΠΕΙΣΜΑ ΕΝΑΝΤΙΑ και το ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΟ της κίνησης προς ένα ΤΕΛΟΣ/ΑΡΧΗ. Για τους τρεις βίσωνες, δεν υπάρχει επιστροφή. Όσο κι αν έψαξαν δεν βρήκαν ποτέ τα πτώματά τους στον πάτο από το φαράγγι. Λένε ότι κάποιες Πέμπτες βράδυ αργά σκάνε τρεις σκοτεινοί τύποι και πίνουν μπύρες τέρμα βάθος στo μπαρ της Terra. Μπορείς να δεις τα κέρατα κάτω από τις κουκούλες – αν τολμήσεις να κοιτάξεις προς το μέρος τους…
Fugazi – The Kill
born into race and nation
accept family and obligation i’m not a citizen i’m not a citizen embrace tradition and occupation
cull memory for assimilation
secure for future generations i’m not a citizen i’m not a citizen laying in this cold field
waiting for the call feeling right here in this uniform
i think i got them all
academic or street education
obtain degree in annihilation i’m not a citizen i’m not a citizen laying down in chambers waiting for the call
seen your kind so many times you got no chance at all
laid out immobile hoping for that call it’s in my mouth, under my skin sodium pentathol
Φίλες μου αγαπημένες, ας μιλήσουμε σήμερα για τη λερναία ύδρα που είναι η ετεροκανονικότητα και συγκεκριμένα ας πάμε στον ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ αιώνα, που ως γνωστόν τον έφαγα με το κουτάλι. Μόλις είχε έρθει η ιδιωτική τηλεόραση και μαζί με αυτήν τεράστιες αλλαγές στη ζωή των νεοελλήνων. Από εκεί που το αργότερο στις 02:00 είχε εθνικό ύμνο, σημαία, προβατάκια και λήξη προγράμματος, τώρα η τηληόραση έπαιζε 24/7 και οι εκπομπές συζητήσεων (που τις λέγανε πχια στα αμερικάνικα, “τοκ σόου”) αρχίζανε μετά τα μεσάνυχτα. Μαζι με αυτές εμφανίστηκαν και εκπομπές real life, όπου δημοσιογράφοι έμπαζαν στην κρεβατοκάμαρα των οικογενειών ενσταντανέ από τη ζούγκλα της νύχτας εκεί έξω.
Η διασημότερη εκπομπή αυτού του είδους ήταν το Made In Greece με την δημοσιογράφο μεταγραφή από την κρατική τηλεόραση Σεμίνα Διγενή. Χαμός!
Μια μέρα εκ των ημερών, το θέμα θα ήταν οι ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ, κι επειδή είμαστε πολλές θα ήταν σε 2 μέρη: ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΙ 1 και 2. Μιλάτε για τον Σροϊντερ πώς τον λένε και την ομοφοβική εκπομπή του: καλά, με μερέντα και βούτυρο μεγαλώσατε; Ξέρεις τι θα πει να βλέπεις πλάνα με κρυφή κάμερα από πιάτσες (πώς τολμάς;), και γκέι άντρες και γυναίκες να μιλάνε στα σκοτεινά, με γυρισμένες πλάτες, συσκοτισμένα πρόσωπα και τετραγωνάκια και να παίζει Υπάρχουν παιδιά που δεν γίνονται άντρες κι Ο Αχιλλέας από το Κάιρο; Χέσε μας, κυρά μου.
Στο πρώτο επεισόδιο μίλησε μια απρόσωπη ρομποτική φωνή μέσα από παραμορφωτή. Και με παραμορφωμένη ηλεκτρονική φωνή είπε ότι είναι υπερδιάσημη υπερτραγουδίστρια που κόντεψε να καταστραφεί γιατί έβγαινε βρόμα ότι είναι λεζβία. Δεν χρειαζόταν να βάλει η Σεμίνα το Μήπως Φταίνε Τα Φεγγάρια (που το έβαλε η καργιόλα) για να καταλάβει όλη η πουστροσύνη και η λεσβιοσύνη ότι μας στέλνει μήνυμα ηχογραφημένο από τις φυλακές τύπου Γ η Αλκηστις Πρωτοψάλτη.
Εκείνη την εποχή είχε γίνει στη Θεσσαλονίκη η πανελλήνια συνάντηση ομοφυλοφιλικών ομάδων με πρωτοβουλία της ΟΠΟΘ. Για την ιστορία, το μόνο ξεπήδησε από αυτή τη συνάντηση και με πρωτοβουλία παιδιών από την ομάδα Κράξιμο ήταν οι πρώτες κινήσεις για την ίδρυση της ACT UP – που υπάρχει φυσικά ακόμα και σήμερα. Για να είναι δίκαιο λοιπόν το ρεπορτάζ έστειλε την κάμερα και τον Αγγελο Πυριόχο, αυτόν τον γνωστό καραγκιόζη, να μιλήσουν κι οι μαχητικές πουστάρες ΧΩΡΙΣ FULL FACE MOTHERFUCKER για το ζήτημα τους (μην ξεχνάτε δεν υπήρχε ιντερνετ και κινητά επομένως πρόσβαση σε δημόσιο λόγο μεσα από εναλλακτικά κανάλια). Το αποτέλεσμα του μοντάζ ήταν ο Θωμάς μας να ανοιγοκλείνει το στόμα του και να κουνά απειλητικά κάτι μπροσούρες και να μην ακούγεται ΤΙΠΟΤΑ γιατί είχε βάλει πάλι γαμημένη μουσική από πάνω τύπου Ο Θωμάς που δεν Θα Γίνει Άντρας και τέτχοια. Χαχα yet another angry queen. Τα θυμάμαι και πονάει η κοιλιά μου από τα νεύρα.
Είχε όμως κι ένα αγόρι που ήθελε να βγει φάτσα καρτα με το ζόρι. Ένα αγόρι με ξυρισμένο κεφάλι, από την Αθήνα, λίγο χαζό δλδ ούτρα σέξυ που έλεγε πόσο πολύ του αρέσει να χορεύει και πόσο πολύ του αρέσουν τα αγόρια και όλα καλά. Δίπλα του ήταν η μάνα του που τον καμάρωνε και του έλεγε χώσε κι αλλα. Μέχρι που, σαν μάνα κι αυτή, ήρθε η ώρα να δώσει συμβουλή. Και μπροστά σε όλη την χώρα η μάνα στράφηκε στο πούστη γιο της και με φανερή την αγωνία της είπε κάτι του στιλ: γλέντησε, χόρεψε, γαμήσου, δώστα όλα τώρα που είσαι νέος. Αλλά φοβάμαι, παιδί μου. Φοβάμαι τι σε περιμένει όταν μεγαλώσεις, όταν γεράσεις. Οι πούστηδες με τους στρέητ ίσως έχουν να πουν πολλά, αλλά όχι τα πάντα από ό,τι φαίνεται.
Λίγο πριν μπω στο ψυχιατρείο, λίγο πριν τα τινάξω όλα στον αέρα, λίγο πριν παρατήσω τα 1200 ζεστά ευρώ μιας και-γαμώ-τις-δουλειές, για μια αμφίβολη κωλοσύνταξη 360 ευρώ, με έπιασε η φωνή της λογικής, η αδερφή μου, σαν τη μάνα του πούστη στη Σεμίνα, και αναγνωρίζω ότι είχε γνησιο, άδολο και ειλικρινές ενδιαφέρον, όσο νόημα έχει αυτό. Αλλά τι να το κάνεις; Δεν μπορούμε να τα συζητάμε όλα με τους στρέητ. Και σαν μια άλλη μάνα πούστη με ρώτησε κι αυτή ανήσυχη: αυτή η ζωή που κάνεις… τα νεαρά αγόρια…., άντε τώρα είσαι 40 όλα κομπλέ, τι θα κάνεις, πάμφτωχος, σε 10 χρόνια; σε 20 χρόνια; Δεν θα σας μεταφέρω την απάντηση που έδωσα (βγάλαμε ακρη), αλλά σας μεταφέρω την απάντηση που θα έδινα σε κάθε πουστράκι και λεζβία που έχει τέτοια υπαρξιακά.
SHEENA IS A PUNK ROCKER.
GO, DADDY! Πούστης τον πούστη ν αγαπά, πουτάνα την πουτάνα, κι ο Μήτσος ο κωλομπαράς τους παίρνει όλους σβάρνα. Χάθηκες Μήτσου’μ….σι περιμενουμι
P.S. Κυκλοφόρησε ένα screen capture από cam4 στο φέησμπουκ που δείχνει την Πάολα να έχει τα χάλια της. Σκυλομούρα, απεριποίητη, με γυαλιά νομίζω, αραιά μαλλιά, γρηά. Και λέει η λεζάντα σε φάση “αυτή είναι η πραγματική Πάολα”.
Ναι, είναι, τι ζόρι τραβάς.
Κι αυτός είσαι ΕΣΥ: Ένας πράκτορας της ετεροκανονικότητας χωμένος στην οργανωτική του Athens Pride. Αλλά αυτά είναι θέμα ενός άλλου ποστ. Οπως καταλαβαίνετε, όχι μόνο βγήκα στη σύνταξη, αλλά θα είμαι κι ο πιο σέξυ συνταξιούχος έβερ, θα κυκλοφορώ με παλούκι και θα λέω ότι είναι η μαγκούρα μου και θα δέρνω κόσμο. FUN FUN FUN. Σας στέλνω εικόνες από το μέλλον, ήταν κάποτε κι ο τραγουδιστής των Limp Wrist ένας σκινάς μπουμπούκι σκέτο. Και να φωνάζει WANT US DEAD, με χίλιους τρόπους μας θέλουν νεκρούς. Αχ, daddy… πάρε με στα γόνατά σου και δείξε μου πράγματα κι εγώ θα σου δείχνω flics από το πρωινό γαμήσι μου να φτιαχνόμαστε….
Ήμασταν δυο άγνωστες αδερφές στο ταξί και έπαιζε Τα Φεγγάρια και κλαίγανε βουβά οι πουστάρες κι ο ταξιτζής έβριζε τους πούστηδες. Το παιδί μπροστά ζήτηξε να κατέβει, “κατάλαβες, αδερφή ήταν ο τύπος” με είπε με νόημα ο ταξιτζής. Έγώ έφτασα Τέρμα Χαριλάου και ξαναγύρισα με τα πόδια Καλαχάρι, έξι χιλιόμετρα και βάλε. Όχι σπίτι απόψε, ίσως φταίνε τα φεγγάρια, θα πάω Καλαχάρι, ίσως και κάτι και συμβεί….
Πόσο δύσκολο είναι να σκοτώσουμε τον Έλληνα μέσα μας; Θα σας το πω εγώ: πολύ. Και να μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή.
Όταν δεν υπήρχε grindr, romeo, gaydar, irc κλπ ο κόσμος επικοινωνούσε δημόσια την γκάβλα του μέσα από έντυπα. Δηλαδή από τον γκέι τύπο. Έπαιρνες το τσοντοπεριοδικό Look, νοίκιαζες μια ταχυδρομική θυρίδα, έστελνες αγγελία στο Look, στο επόμενο τεύχος δημοσιεύονταν, κάποιος τη διάβαζε, σου έγραφε γράμμα στην Τ.Θ., αμα ήσουν τυχερός σου έστελνε με την πρώτη φωτογραφίες, απαντούσες εσύ και χέσε ψηλά κι αγνάντευε. Ζωή στην κόλαση. Και δώστου εσκαγα ημίγυμνος στο αχουντουντου ημίγυμνος με τα άρβυλα κι ενα σορτς την αλυσίδα από το λυκόσκυλο τις χειροπέδες και το βλέμμα στο διάολο. Welcome to Thessaloniki λέει όμως η πινακίδα, όχι to New York. Και γενικά τζίφος, σαν το φάντασμα των Χριστουγέννων ημονα με τις αλυσίδες, μιζέρια.
Τον καιρό εκείνο εγινε επανάσταση στο internet: σε μια υπηρεσία που λεγόταν GeoCities μπορούσες να φιλοξενήσεις τη δική σου σελίδα και μάλιστα είχες χώρο 2 ολόκληρα ΜΒ, δηλαδή φτάναν για μισή φωτογραφία τραβηγμένη από ένα σύγχρονο smartphone. Είχε κι ένα σύστημα για comments/guestbook το οποίο το διέστρεψα τελείως και βουαλα! η πρώτη online σελίδα BDSM gay γνωριμιών στην Ελλάδα είναι γεγονός. Είχα τρελές φιλοδοξίες, γιατί είχα ψήσει ένα περιοδικό γαλλικό που λεγόταν PROJET X και ήταν σκληροπυρηνικό S/M φρίκη να τους στέλνω μπροσούρες στα ελληνικά και να με στέλνουν τεύχη. Γενικά αυτό έπαιζε σαν φάση γενικά (η ανταλλαγή εντύπων γενικά). ΠΑΙΔΙΑ! Κάνανε όργια κάθε μήνα έχοντας για playground αυτούς τους εγκατελειμμένους πύργους σαν τη Βαστίλλη και βάζανε Diamanda Galas το Schrei X για ηχητικό χαλί! Και μπαίνανε μέσα σε κάτι σαν τάφους, σαν μπανιέρες, μπουντρούμια δεν ξέρω αχ μπαναγία μου. Ευρώπη θα γίνουμε! Αυτοί είχαν υπότιτλο φάση το περιοδικό les sexualites hards και γενικά παντού ήταν hard irish, hard germans, hard spain (έπεσα πάνω και σε hard gay nazis) και τελείως ανέπνευστα και αθώα το ονόμασα κι εγώ hard greeks. Αν το έκανα αυτό σήμερα θα είχα αποβληθεί από κάθε συνέλευση, αλλά τότε είχαν ανοίξει τα σύνορα κι έρχονταν μόνο αλβανοί και τουλάχιστον δεν είχε βάρκες που βυθίζονταν στο αιγαίο και στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όμως είχε παράξενες στιχομυθίες όπως αυτή στο main του irc που αξίζει να την παραθέσω ολόκληρη:
Α: Καλά που έχουν έρθει οι αλβανοί και μας γαμά κανάς άντρας
Β: Εγώ μόνο με αλβανούς πάω. Σωθήκαμε!
Γ: Παιδιά! Παιδιά! Μη στήνετε κώλο στους αλβανούς! Είστε γκέι αλλά πάνω από όλα είστε έλληνες!
Τέλος πάντων, κι οι αγγελίες ούτε καν hard ήτανε έπαψα να ασχολούμαι κάποια στιγμή έκλεισαν τα GeoCities και τέλος. Αλλά έχω κρατημένη μιαν αγγελία από εκεί, αξίζει να τη θυμηθούμε, για να δούμε….:
Είμαι 35 χρονών, 1.78, καστανός, συχνά αξύριστος, ντροπαλός και άνεργος. Άμα πάρω όμως φόρα ξυρίζομαι κοντρα. Ψάχνω συνομιλητές με (κατά φαντασίαν) ανορθόδοξες ορέξεις και δυνάμει διχασμένες ζωές, κατ αρχήν για ανταλλαγή λόγων και εικόνων. Το πολιτικό πάθος με ερεθίζει. Δεν αντέχω την επαφή με ηθικά βολεμένους ούτε καν ως εξομολόγος! Εκτιμώ και κρυφά επιθυμώ: φτωχούς ξένους / δημιουργικούς στρατηγούς / όσους πέθαναν αλλά δεν το βάζουν κάτω και, τέλος, τους καιόμενους αγίους. Αμήν. (ακολουθεί e-mail)
Έχω έναν φίλο που είναι rent boy και είναι γκάβλας και ΞΕΡΕΙ να φλερτάρει, όχι παίζουμε. Λοιπόν ήμασταν σε κάτι φασώματα και παίξαμε με τα πουλάκια μας αλλά το πρώτο contact έγινε μετά από ένα μωβ καφενείο που μείναμε μόνοι στο αυτοκίνητό μου και τρέχαμε πάνω στην Εγνατία βρουμ βρουμ. Όπως είπα είναι πολύ δυνατός στο φλερτ: εκεί που οδηγούσα με 60 με αρπάζει από το σβέρκο, ζπρώχνει και κολλάει τη μούρη μου στο φερμουάρ του. Είμαι οδηγάρα: ανακτώ τον έλεγχο του αυτοκινήτου, στρίβω απότομα ιιιιιιιικ τα λάστιχα Βενιζέλου και βρίσκω χώρο μπροστά σε ένα φωτισμένο υπερξενοδοχείο με πολύ κόσμο και πέφτω με τα μούτρα στη δουλειά. Public sex kicks ass! Μου τα αδειάζει στο στόμα, σηκώνομαι, με φιλά στο στόμα με χαϊδεύει και φεύγει. Τον ξαναπήρα μετά από καιρό σε ένα πάρτυ που παίξαμε ξύλο, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα, όπως πάντα δηλαδή. Αλλά έχω ένα σχέδιο, το σχέδιο της υπέρτατης γκάβλας! Μόλις μου γυρίσει από εξωτερικό θα τον ξαναπάρω αλλά αυτή την φορά θα τον πληρώσω! Θα τον πληρώσω κι ο,τι λέω εγώ θα γίνεται και αυτό που λέω ότι θα γίνει είναι ότι θα γίνει ξανά σεισμός στη Θεσσαλονίκη και τίποτα λιγότερο. Δεν είναι αναγκαίο κακό να πληρώνεις τους escorts, είναι κομβικό μέρος της γκάβλας. Προς το παρόν έχω 3 ευρώ οικονομίες και έρχεται σε 4-5 μήνες. Προλαβαίνω κι είναι κι ακριβός. Αλλά το αξίζει 100%.