ΠΟΙ@ ΕΙΜΑΣΤΕ

Στο έμφυλο επιπεδο, είμαστε Τρανς*, Λεσβιες, Γκει και πολλα αλλα ομορφα (οπως τα βλεπουμε εμεις) πραγματα. Θεωρουμε την συγκυρια του οτι ολες αυτοπροσδιοριζομαστε *και* ως Queer, Trans, LGB, ως κατι που δεν ειναι συμπτωση, αλλα μια συνθηκη παραλληλων ιστορικα αγωνων που μας εδεσε με συντροφικες, προσωπικες σχεσεις, μια συνθηκη παρομοιων συνθηκων κακοποιησης και καταπιεσης στη δημοσια σφαιρα, αλλα -το πιο σημαντικο για το αουτινγκ μας-, μια συνθηκη αντι-εργαλειο, ωστε να μπορει να εξερευνηθει η τοξικ ταυτοτητα μας. Οχι επειδη περναμε απο καποια δηθεν επιστημολογικη σκεψη οτι το να εισαι πχ γκει η/και χρηστης ειναι επιλογες η ντετερμινισμος. Για την ακριβεια, πολιτικα δεν μας ενδιαφερει μια τετοια τοποθετηση αυτη τη στιγμη, οταν εχει εξερευνηθει πολιτικα μεχρι εξαντλήσεως.
Η τοξικ ταυτοτητα μας ιστορικα για τον χωροχρονο που ζουμε, ειναι πρωτοεμφανιζομενη.
Ευτυχως, προκειμενου να ανοιξουμε το θεμα, να υπαρξουμε επιτελους ορατα, και να διεκδικησουμε λογο σε κινηματα διχως να θεωρουμαστε οι καταστροφεις των διαδικασιων και της… Επαναστασης, χρησιμοποιησαμε ολες μας οι εμπειριες, τα βιωματα, το προσωπικο, τα ακαδημαικα αλλα και δρομισια μας εργαλεια απο τις κουιρ μας συνθηκες υπαρξης. Με τροπο τετοιον, ωστε μεσω θεωριας και πραξης να δειξουμε το παραλληλο και αντιστοιχο της γενεαλογιας των δυο αυτων μορφων αντιστασης στο πεδιο των πολιτικων σωματος.

Ζουμε σε νηφαλιοκρατικη και νευροτυπικη κοινωνια.

Νευροτυπικη, επειδη, που απο το θεσμικο επιπεδο (νομοι) μεχρι και τις κοινωνικες τεχνολογιες πειθαρχησης, επιβαλλει στα σωματα ολωνων, το τι ακριβως θεωρειται ‘φυσιολογικο’, που παντα στην νεοφιλελε συνθηκη ταυτιζεται με τον ‘παραγωγικο πολιτη’. Σωματα που εχουν περασει απο τα λευκα κελια των ψυχιατρειων, απο τις αιθουσες ανακρισης και ψευδο-θεραπειας των ψυχγιατρων και εχουμε διαγνωσεις. Διαγνωσεις τις οποιες εμεις βλεπουμε ως διαφορετικα μοτιβα συνειρμων, διαφορετικα σχηματα χωρικα κ χρονικα συμπεριφορας και ενσυναισθησης. Η διαφορετικοτητα αυτη (αναλογα με τη διαγνωση) μας στελνει στο πεδιο του επικυνδινου πολιτη, η του αντιπαραγωγικου, η ακομη και σε ελευθεριακες διαδικασιες, του υποκειμενου που δεν εχει την ‘ακεραιοτητα’ να αγωνιστει, να τοποθετηθει σε διαδικασιες η/και να μαχηθει στα οδοφραγματα, οπως οι χωροι αυτοι εχουν τοσο στενα ορισει.

Νηφαλιοκρατικη, διοτι θεσμικα αλλα και μεσω κοινωνικων τεχνολογιων πειθαρχησης στα σωματα μας, τρωμε καταπιεση, κακοποιηση και κοινωνικη απομονωση, επειδη κανουμε την επιλογη να αυτοδιαχειριστουμε την χημικη ισορροπια και συνθηκη στους υποδεκτες του εγκεφαλου μας, μεσω του εργαλειου της προσωπικης κ προσωποποιημενης ερευνας, μεσω αυτοοργανωμενων διαδικασιων αλληλοβοηθειας, προσπερνωντας την διαμεσολαβηση του “ειδικου” δηλαδη του γιατρου, και -πολλες φορες- περνωντας στην σφαιρα της παρανομιας, σε περιπτωση που η ουσια με την οποια αυτο-θεραπευομαστε η απλως διασκεδαζουμε, ειναι παρανομη. Πολλες φορες οχι λογω καποιας υγιεινιστικης επικνυνδοντητας για τα σωματα μας, αλλα για ιστορικους λογους λομπι μεσα στο καπιταλιστικο πλαισιο.

Η τρανς εμπειρια και η ομοφυλοφιλικη εμπειρια ζωης, θανατου και αντιστασης εχουν περασει απο τα ιδια σταδια κοινωνικα με τις τοξικ συντροφισσες, αλλα το ενα θεμα με το αλλο, βρισκονται αλλου χρονικα, και εντελως αλλου στο θεμα γενεαλοφιας αγωνων.

Το να εισαι τρανς*, η το να εισαι μια ομοφυλοφιλη ανδρας η λεσβια, εχει περασει και να περασει απο τα ιδια ιστορικα σταδια με το να εισαι τοξικ:

Αδιανοητο/ανυπαρκτο/κρυμμενο ==> παρανομο ==> ψυχικη ασθενεια ==> αρχες αγωνων ==> ορατοτητα.

Γνωριζουμε ολες που βρισκομαστε στο θεμα του εμφυλου.
Στο θεμα των τοξικ αγωνων, ακομη ομως βρισκομαστε στο αδιανοητο.

Ο κοινωνια πιστευει απλα στερεοτυπα ναρκομανων και τοξικοεξαρτημενων, επειδη η μοναδικη ορατοτητα -μεχρι στιγμης- υπαρχει σε σωματα τα οποια εχουν κανει την σεβαστη επιλογη ενος πολυ στενου χορου με τον θανατο (το γραφουμε κυριως ποιητικα/αισθητικα, καθως ο θανατος ειναι μια σεβαστη επιλογη), υπαρχει σε σωματα τα οποια αναγκαζονται να ζουν σε ιλλεγκαλιστικες συνθηκες προκειμενου να αποκτησουν και να χρησιμοποιησουν καθημερινα η και οχι, την ουσια που επιθυμουν ωστε να λειτουργησουν με τον τροπο που οι ιδιες εχουν ορισει ως “παραγωγικο” για τα ονειρα τους, και την ελευθερη φαντασια τους.

Η παρανομια και η ελλειψη παιδιας, και στις θεσμικα αποκαλουμενες σκληρες ουσιες (πχ ηρωινη), αλλα και σε πιο θεσμικα αποκαλουμενες μαλακες, προκαλει εκτροχιασμους απο τις επιθυμιες των τοξικ σωματων. Απο καμμια ουσια δεν μπορει να γλιτωσει καμμια υπο την παρουσα συνθηκη του κυνηγιου μαγισσων.

Οι μεν θεσμικα αποκαλουμενες σκληρες ουσιες, οντως προκαλουν μια στενη σχεση με τα σωματα μας, αλλα οι γραμμες οι χρονικες που εκατερωθεν τους βρισκονται 2 διαφορετικες συνθηκες χρησης, ειναι ορατοτατες και κατα βασην επιλογη το να τις περασεις. Καμμια μας δεν εχει παρθει μεταφυσικα απο καποια δαιμονικη ουσια η παρεα και χορευει με τον θανατο (ζητω η νεολαια πασοκ)

Οι θεσμικα αποκαλουμενες μαλακες ουσιες οπως η μαριχουανα και τα ψυχεδελικα μανιταρια, εμπεριεχουν εξισου μεγαλο κινδυνο για τα σωματα μας υπο τις παρουσες συνθηκες παρανομιας και ελλειψης παιδιας ασφαλους χρησης και ελαχιστοποιησης κινδυνων (harm reduction). Με τα ψυχεδελικα, υπαρχει ο κινδυνος σε σωματα τα οποια εχουν υποστει στο παρελθον κακοποιηση (ποσο μαλλον τα κουιρ δικα μας σωματα), να προκαλεσουν ανεπιθυμητες θεσμικα αποκαλουμενες “παρανοιες” και να μας στειλουν στα λευκα κελια των ψυχιατρειων επειδη “το καψαμε”, “ξεφυγαμε”, “παθαμε ψυχωτικο επισοδειο”.

Παρολα αυτα, οι πιο σκληρες ουσιες του πλανητη, οπως το αλκοολ και η νικοτηνη, ειναι νομιμοτατες και φθηνες. Οι 2 αυτες ουσιουλες, εκτος του οτι στο υποκειμενικο βιωματικο επιπεδο φτανουν τα υποκειμενα -πιθανον- εξισου ακραιες καταστασεις, συμπεριφορες, “εθισμους” και συνθηκες, δυστυχως αποτελουν και κινδυνο για μη-χρηστριες. Βλεπε τρακαρισματα με οδηγους υπο επιρρεια αλκοολ, και παθητικες καπνιστριες.

Οσο η τοξικ ταυτοτητα μας δεν εχει καν ορατοτητα ως σωματικη συνθηκη υποκειμενων που επιθυμουν να καταλαβουν χωρο στο κοινωνικο, και οσο ακομη και οι πιο ριζοσπαστικοι κουιρ χωροι θεωρουν οτι οι χρηστριες ‘μολυνουν’ τις πολιτικες διαδικασιες αγωνα (παρολο που οι χωροι αυτοι ειναι τιγκα στις in the closet χρηστριες), θα πολεμαμε, θα μιλαμε, και θα κανουμε ορατες τις συνθηκες αυτοδιαχειρησης της σωματικοτητας μας.

Ειμαστε Τοξικες, Τρελλες, υπερηφανες ανώμαλες.
Ειμαστε κυριολεκτικα η Τριφεκτα-Εφιαλτης της Ελληνικης Πατριαρχικης Κοινωνιας. Και πιστευουμε οτι οσο πιο απο-τα-κατω ξεκινας, τοσο μεγαλυτερες ελπιδες εχεις για ομορφους κοινωνικους αγωνες και συντροφικες σχεσεις.

Μια Queer Toxic & Psych, κατα κοσμον, “Alex C”

p.s. Συντομα κοντα σας και με συλλογικα κειμενα, δρασεις και -πανω απο ολα- επαναστατικη ΟΡΑΤΟΤΗΤΑ.

p.s.2. Ορθογραφικα, γραμματικα και συντακτικα λαθη θα μεινουν ως εχουν, καθως ειναι αποτελεσμα γραφης και σκεψης μιας χρηστριας υπο την επιρρεια Οπιουχων και Βενζοδιαζεπίνων -υπο την παρουσα στιγμη-, αλλα και αυπνιας και ερωτικης καψουρας.

Η Sontag ταυτοποιεί το camp ως “μια αισθαντικότητα που μετατρέπει το σοβαρό στο επιπόλαιο” (καθιστώντας το άρθρο της ένα άλλο είδος προδοσίας εφόσον παίρνει το camp υπερβολικά στα σοβαρά), και ως ζήτημα “γούστου” που “κυβερνά κάθε ελεύθερη (σε αντίθεση με τη συνηθισμένη) ανθρώπινη απόκριση”. Το camp, επομένως, είναι επίσης είναι τόσο μια υπαρξιακή κατάσταση όσο και αισθαντικότητα: μια τεράστιων διαστάσεων σοβαρή και εμβριθής επιπολαιότητα. (…) Θα επιχειρηματολογήσω τώρα ότι τώρα, αυτή τη στιγμή, όλος ο γαμημένος κόσμος είναι camp.
–Bruce LaBruce