Οι προβλήτες χαράζουν τα όρια της μητρόπολης, διεισδύοντας στο λιμάνι. Καθώς πλησιάζουμε, γίνεται εμφανές ότι δεκάδες σώματα συγχωνεύονται μεταξύ τους, δημιουργώντας κυκλώματα ηδονής πάνω στους εγκαταλελειμμένους πλέον αγωγούς του κεφαλαίου. Κάθε βράδυ και παντού, οι εξωσκελετοί της μεταβιομηχανικής εποχής ξεσκίζονται· τα κτίρια καταλαμβάνονται για νύχτες επισφαλών οργίων. Μια ολόκληρη έκταση γεμάτη σταθμευμένες νταλίκες μετατρέπεται σε λαβύρινθο από σπηλιές – μέσα σε κάθε κατάμαυρο φορτηγό εκρήγνυται μια κακοφωνία ανώνυμων αγγιγμάτων, σεξουαλικών ωθήσεων και οργασμών. Εγκαταλελειμμένοι χώροι ως ζώνες παιχνιδιού για σώματα υπό διαμόρφωση. Ανταλλαγή ερωτικών βλεμμάτων σε ένα πάρκο ή σε ένα βαγόνι του μετρό ως άτυπη συνεννόηση για ένα γαμήσι στο μεσημεριανό διάλειμμα σε ένα σοκάκι ή ένα κλιμακοστάσιο. Χειρονομία πιθανής συνάντησης.
Κάποιοι έχουν χαρακτηρίσει αυτή την περίοδο του δημόσιου σεξ, μεταξύ των εξεγέρσεων του Stonewall και της επέλασης του AIDS, την πιο σεξουαλικά απελευθερωμένη περίοδο στην ιστορία. Εμείς την ερμηνεύουμε αντίθετα ως μια στιγμή αντίστασης στον κοινωνικό έλεγχο ή ως μια απελευθέρωση δύναμης που περικλείεται και από τις δύο πλευρές από τα φαντάσματα της βιοεξουσίας. Πιο σημαντικό ακόμα, τη βλέπουμε ως μια γενεαλογία ανατροπής, ποτισμένη με ιδρώτα την οποία έχουμε κληρονομήσει, και μάλιστα δικαιωματικά.
Αντιλαμβανόμαστε τη δημόσια σφαίρα ως την επικράτεια της μητρόπολης – τον χώρο όπου ο κοινωνικός έλεγχος ασκείται με τη μεγαλύτερη ένταση και διεισδυτικότητα. Βιοεξουσία είναι το όνομα που δίνουμε στη δύναμη που κυβερνά όχι απλώς τα σώματά μας, αλλά και τον χώρο ανάμεσα στα σώματά μας. Η λογική του δημόσιου είναι αυτή της αποξένωσης. Μια διαζευκτική σύνθεση που ιχνηλατεί άτομα μέσα από τις ροές του κεφαλαίου.
Εκατομμύρια όργανα που παράγουν μια αβυσσαλέα συνοχή, όμως οι σαράντα άνθρωποι στο βαγόνι του τραμ δεν θα σκέφτονταν καν να ανταλλάξουνένα βλέμμα. Ο πιο τετριμμένος, γαμώρυθμός καθορίζει τον δημόσιο χώρο. Αυτή η μαλακία είναι «το εργοστάσιο».
«Δεν με νοιάζει τι κάνουν αυτοί οι πούστηδες, αρκεί να μην χρειάζεται να το βλέπω». Το δημόσιο είναι αποσεξουαλικοποιημένο — μια έρημος στείρων σωμάτων. «Ό,τι κάνει κανείς στην ιδιωτικότητα της κρεβατοκάμαράς του είναι δική του υπόθεση.» Το συμπέρασμα είναι ότι οι δημόσιες εκφάνσεις του εαυτού μας είναι υπόθεση των παραγόντων της βιοεξουσίας.
Το δημόσιο σεξ, λοιπόν, είναι μια βιοπολιτική απεργία – μια επίθεση σωμάτων που επιθυμούν εναντίον αυτού του κόσμου και της μαλακίας στην οποία ζούμε. Γαμώντας όπου μας αρέσει, ενεργούμε για να σαμποτάρουμε τους μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου. Αρνούμαστε τη σχέση μας με το εργοστάσιο και σταματάμε να εργαζόμαστε – αντίθετα, επιλέγουμε να ενεργούμε μόνο μέσα από τις δυνατότητές μας που μας προσφέρουν τις πιο εκρηκτικές και επικίνδυνες χαρές. Μετατρέποντας τον δημόσιο χώρο σε όργιο, δημιουργούμε ζώνες απροσδιοριστίας, όπου πρωτόγνωρες μορφές-ζωής συμπλέκονται με άγρια πάθη και απελευθερωμένες επιθυμίες. Το δημόσιο όργιο ως αυτόνομη ζώνη — ως η ερωτική ακυβερνησιμότητα των νόθων παιδιών της βιοεξουσίας.
Ένα σεξουαλικό αντικοινό μετατρέπεται σε μια διευρυνόμενη, συμπεριληπτική σύνθεση. Τα κτίρια χάνουν τη σημασία που τους αποδίδεται — και γίνονται αντ’ αυτού τα σημεία για τις έκλυτες συνευρέσεις της αποψινής νύχτας. Πάρκα, γέφυρες και αποβάθρες επαναπροσδιορίζονται ως απεριόριστοι χώροι παιχνιδιού για την επιθυμία. Όμορφες μοναδικότητες ταξιδεύουν μαζί σε ένα τρένο, εμποτισμένες με αλλόκοσμες δυνατότητες ως συνωμότες στην εξέγερση ενάντια στη στειρότητα και τον τρόμο του μεταμοντέρνου καπιταλισμού. Η μητρόπολη παρατηρείται από την οπτική γωνία των δυνατοτήτων της – από τους τρόπους με τους οποίους μπορεί να μας κάνει να φτάσουμε στον οργασμό. Οι δρόμοι δεν κατευθύνουν πλέον τις ροές της αυτοκρατορίας. Αντίθετα, γίνονται σημεία εκκίνησης για σώματα που βρίσκουν το ένα το άλλο σε εκστατική εξέγερση. Το Craigslist[1] καθίσταται περιττό, καθώς οι ροές της ακολασίας επανεδαφικοποιούνται. Το να κηρύξουμε «κατάληψη» σε οτιδήποτε λιγότερο, σημαίνει ελάχιστα έως τίποτα.
Ετοιμαζόμαστε να καταστήσουμε δυσδιάκριτα τα όρια ανάμεσα των τρόπων απόλαυσης και του υπόλοιπου άθλιου βίου μας. Δηλαδή, να συγχωνεύσουμε τις κατηγορίες του «σεξ» και της «καθημερινής ζωής» σε μια εκσπερματική κατάρρευση της κανονικότητας. Να χαράξουμε μια γραμμή φυγής προς μια δυνατότητα ηδονής που παραμένει ακόμη αδύνατη και έναν εγκληματικό οργασμό.
Τέτοιες γραμμές φυγής, αν ενωθούν με άλλες, μπορούν να οδηγήσουν σε κρίση, καθώς ολόκληροι πληθυσμοί ευαισθητοποιούνται στις μοναδικότητες όσων συμμετέχουν σε αυτές, συνδυάζοντας δυνατότητες και δημιουργώντας νέες. Αν το νόημα είναι μια συνάντηση δυνάμεων, και ένα πράγμα μπορεί να έχει τόσα νοήματα όσες είναι οι δυνάμεις ικανές να το καταλάβουν, τότε η δύναμη των χειλιών σου στον λαιμό μου και το βάρος των γοφών σου πάνω στους δικούς μου δημιουργούν μια περιοχή διαύγειας, χύνοντας νόημα πάνω στους τοίχους. Θα μπορούσαμε να το ονομάσουμε έγχυση ζωής.
Αυτό το ονομάζουμε γίγνεσθαι – έναν επιταχυνόμενο χορό γένεσης και αφανισμού· σαρκική επινόηση, όπως λένε. Καθώς φτάνουμε από κοινού στον οργασμό, αντλούμε ο ένας από τον άλλον τεράστιες δυνητικές εντάσεις: τρόπους με τους οποίους τα σώματα συνδέονται με τον εαυτό τους και τον κόσμο. Τα συνδυάζουμε και τα πραγματώνουμε μέσα στη σάρκα. Τερατώδες γίγνεσθαι.
Το γίγνεσθαι, που ξεκινά ως επιθυμία πέρα από τους σωματικούς περιορισμούς, δημιουργεί μια αποσύνδεση από τη συνήθεια· μια διεύρυνση ενός χάσματος και το χάσμα αυτό να γεμίζει –ξανά και ξανά– με δυνατότητες. Ένα εκ νέου αδάμαστο γίγνεσθαι. Μια επανερωτικοποίηση των δημόσιων χώρων. Στα όργια, μπορούμε να ξεσκίσουμε το πλέγμα του κοινωνικού ελέγχου, δημιουργώντας όλο και ευρύτερες ζώνες αυτονομίας που κατοικούνται από περισσότερες και πιο καυτές μοναδικότητες, καθεμία από τις οποίες περιέχει μια δυνητική σεξουαλική γεωγραφία άγνωστη σε αυτόν τον κόσμο.
Είμαστε δεκαεπτά χρονών και γαμιόμαστε στο δημόσιο μουσείο. Είμαι γονατισμένος με το πουλί σου στο στόμα μου, περιτριγυρισμένος από τέχνη των Μάγια και αγάλματα τίγρεων. Τα σιγανά ψιθυρίσματά μας και η φρενήρης αναπνοή μας γίνονται μια μυστική γλώσσα εξουσίας. Και εμείς, γινόμαστε τερατώδεις, καταβροχθίζοντας την αυτοσυγκράτηση και την ανάγκη για απολογία. Ο κόσμος ρυγνήεται καθώς τελειώνουμε, αλλά δεν είναι αρκετό. Τα θέλουμε όλα, φυσικά – να απαλλοτριώσουμε τον δημόσιο χώρο ως μια άγρια ζώνη οργιαστικού γίγνεσθαι, και να καταστρέψουμε ό,τι στέκεται εμπόδιο στον δρόμο μας.
[1] ΣτΜ – Η Craigslist αποτελεί μια αμερικανική διαδικτυακή πλατφόρμα μικρών αγγελιών, η οποία χρησιμοποιούνταν, μεταξύ άλλων, για προσωπικές αγγελίες και αναζήτηση ερωτικών ή σεξουαλικών συναντήσεων. Η αναφορά παραπέμπει στη διαμεσολάβηση των συναντήσεων από ψηφιακές πλατφόρμες, σε αντιδιαστολή με την άμεση οικειοποίηση του δημόσιου χώρου που περιγράφει το κείμενο.