Του Ε. Αρμάντ
Ο γυμνισμός μπορεί να θεωρηθεί «ένα είδος αθλήματος, στο οποίο τα άτομα γδύνονται ομαδικά για να κάνουν μπάνιο στον αέρα και το φως, όπως κάποιος κάνει μπάνιο στη θάλασσα» (Δρ. Τουλούζ). Από αυτή την άποψη, αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως μια θεραπευτική πρακτική.
Μπορεί επίσης να θεωρηθεί, όπως υποστηρίζουν οι γυμνομυστικοί — το «gymnos» σημαίνει γυμνός στα ελληνικά — ως επιστροφή σε μια ειδυλλιακή κατάσταση. Μια επιστροφή σε μια πρωτόγονη και «φυσική» κατάσταση αθωότητας, όπως υποστήριζαν στο παρελθόν οι Αδαμίτες.
Υπάρχει όμως και μια τρίτη άποψη, αυτή που υποστηρίζουμε εμείς: ο γυμνισμός είναι, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο, ένα από τα ισχυρότερα μέσα χειραφέτησης.
Για εμάς, επομένως, ο γυμνισμός είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από μια υγιεινή άσκηση φυσικής κατάστασης ή από μια «φυσιολατρική» ανανέωση. Είναι ένα επαναστατικό αίτημα.
Ο γυμνισμός είναι επαναστατικός με τριπλή έννοια:
επιβεβαίωση, διαμαρτυρία, απελευθέρωση.
Επιβεβαίωση
Επιβεβαίωση σημαίνει να διεκδικούμε το δικαίωμα να ζούμε γυμνοί, να γδυνόμαστε, να κυκλοφορούμε γυμνοί και να συναναστρεφόμαστε με γυμνιστές. Όταν αποκαλύπτουμε το σώμα μας, η μόνη πρακτική μέριμνα που θα έπρεπε να έχουμε είναι η προστασία μας από τις θερμοκρασίες.
Πρόκειται για την επιβεβαίωση του δικαιώματος να διαθέτουμε ελεύθερα τη σωματική μας ατομικότητα.
Σημαίνει επίσης να δηλώνουμε την αδιαφορία μας απέναντι στις συμβάσεις, τα ήθη, τις θρησκευτικές εντολές και τους κοινωνικούς νόμους που, με διάφορες προφάσεις, εμποδίζουν τους ανθρώπους να διαθέτουν ελεύθερα το σώμα τους και τα επιμέρους μέρη του.
Απέναντι στους κοινωνικούς και θρησκευτικούς θεσμούς που υποτάσσουν τη χρήση ή την εκμετάλλευση του ανθρώπινου σώματος στη βούληση του νομοθέτη ή του ιερέα, το αίτημα των γυμνιστών αποτελεί μία από τις βαθύτερες και πιο συνειδητές εκδηλώσεις της ατομικής ελευθερίας.
Διαμαρτυρία
Το να διεκδικεί και να ασκεί κανείς την ελευθερία να γδύνεται σημαίνει, πράγματι, να διαμαρτύρεται ενάντια σε κάθε δόγμα, νόμο ή έθιμο που επιβάλλει μια ιεραρχία ανάμεσα στα διαφορετικά μέρη του σώματος.
Γιατί, για παράδειγμα, θα έπρεπε να θεωρείται πιο αξιοπρεπές, πιο ηθικό ή πιο σεβαστό να δείχνει κανείς το πρόσωπο, τα χέρια, τους βραχίονες ή τον λαιμό, από το να δείχνει τους γλουτούς, το στήθος, την κοιλιά ή την ηβική περιοχή;
Ο γυμνισμός διαμαρτύρεται ενάντια σε αυτή την ταξινόμηση του σώματος σε «ευγενή» και «ατιμωτικά» μέρη. Η μύτη, για παράδειγμα, θεωρείται ευγενής, ενώ το πέος ατιμωτικό.
Και, κυρίως, ο γυμνισμός διαμαρτύρεται ενάντια σε κάθε παρέμβαση — νομική ή άλλου είδους — που μας υποχρεώνει να φοράμε ρούχα επειδή αυτό ικανοποιεί κάποιον άλλον.
Άλλωστε, δεν μας περνά ποτέ από το μυαλό να διαμαρτυρηθούμε επειδή κάποιος άλλος δεν γδύνεται, αν αυτός είναι ο τρόπος που προτιμά να ζει.
Απελευθέρωση
Απελευθέρωση σημαίνει απελευθέρωση από την υποχρέωση να φοράμε ρούχα ή, ακριβέστερα, από τον περιορισμό που επιβάλλει το «κοστούμι».
Το ρούχο δεν είναι παρά μια υποκριτική μεταμφίεση, όταν αναδεικνύει τη σημασία αυτού που καλύπτει το σώμα — του αξεσουάρ — αντί για το ίδιο το σώμα, η καλλιέργεια του οποίου είναι το ουσιώδες.
Απελευθέρωση σημαίνει επίσης απαλλαγή από μία από τις βασικές αντιλήψεις πάνω στις οποίες στηρίζονται οι έννοιες του «επιτρεπτού» και του «απαγορευμένου», του «καλού» και του «κακού».
Σημαίνει απελευθέρωση από την κοκέτα και από τον κομφορμισμό απέναντι σε ένα τεχνητό πρότυπο εμφάνισης, το οποίο διατηρεί και αναπαράγει τις ταξικές διαφοροποιήσεις.
Ας φανταστούμε τον στρατηγό, τον επίσκοπο, τον πρέσβη, τον ακαδημαϊκό, τον δεσμοφύλακα, τον διευθυντή της φυλακής — όλους γυμνούς.
Τι θα απέμενε από το κύρος τους; Τι θα απέμενε από την εξουσία που τους έχει ανατεθεί;
Οι κυβερνώντες το γνωρίζουν πολύ καλά. Και αυτό δεν είναι το μικρότερο από τα κίνητρα της εχθρότητάς τους απέναντι στον γυμνισμό.
Ο γυμνισμός σημαίνει ακόμη απελευθέρωση από την προκατάληψη της σεμνότητας, η οποία δεν είναι παρά «ντροπή για το σώμα μας».
Σημαίνει, τέλος, απελευθέρωση από την εμμονή με την αισχρότητα: από την ιδέα ότι η αποκάλυψη ορισμένων μερών του σώματος είναι από μόνη της αισχρή, επειδή η κοινωνική υποκρισία μάς έχει επιβάλει να τα κρατάμε κρυμμένα.
Είναι, επομένως, απελευθέρωση από τον περιορισμό και την αυτοσυγκράτηση που γεννά αυτή η εμμονή.
Θα προχωρήσουμε ακόμη περισσότερο.
Αν δούμε τον γυμνισμό από την πλευρά της κοινωνικότητας, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι αποτελεί παράγοντα για μια καλύτερη συντροφικότητα — για μια συντροφικότητα λιγότερο στενή και περιορισμένη.
Για εμάς, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένας λιγότερο απόμακρος, πιο οικείος και πιο αξιόπιστος σύντροφος είναι εκείνος που μας αποκαλύπτεται όχι μόνο χωρίς πνευματικές ή ηθικές κρυφές προθέσεις, αλλά και χωρίς να κρύβει το σώμα του.
Οι επικριτές του γυμνισμού — είτε πρόκειται για ηθικολόγους είτε για συντηρητικούς υγιεινολόγους του Κράτους ή της Εκκλησίας — υποστηρίζουν ότι η θέα της γυμνότητας ή η τακτική συναναστροφή γυμνιστών και των δύο φύλων εξάπτει την ερωτική επιθυμία.
Αυτό δεν ισχύει πάντα.
Ωστόσο, σε αντίθεση με τις περισσότερες θέσεις των γυμνιστών — για τους οποίους ο οπορτουνισμός ή ο φόβος της δίωξης αποτελεί την αρχή της σοφίας — ούτε εμείς αρνούμαστε ότι η γυμνότητα μπορεί να προκαλέσει ερωτική διέγερση.
Υποστηρίζουμε όμως ότι η ερωτική διέγερση που μπορεί να προκαλέσει ο γυμνισμός είναι αγνή, φυσική και ενστικτώδης.
Δεν μπορεί να συγκριθεί με την τεχνητή διέγερση που προκαλούν τα ημίγυμνα σώματα, τα αποκαλυπτικά ρούχα, οι γαλαντόμοι και όλα τα τεχνάσματα του μακιγιάζ και της εμφάνισης, πάνω στα οποία βασίζεται το ντυμένο, ημίγυμνο ή ελάχιστα ντυμένο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζούμε σήμερα.