All posts tagged: personal

Πορεία ενάντια στα κατσαριδοκτόνα

Όταν ήμουνα μικρός, ας πούμε 14, ξεκαλοκαιριάζαμε στο εξοχικό. Τρεις μήνες διακοπές, καθότι οι γονείς μου ήταν δάσκαλοι. Το σπίτι ήτανε τότε 200 μέτρα έξω από το χωριό, μόνο του. Ένα απόγευμα του Ιούνη, ήρθε ένα φορτηγό και άδειασε ένα βουνό από τσιμεντόλιθους στην άκρη από το οικόπεδο, θα χρησίμευαν για να φτιάξουμε τον βόθρο. […]

Πολιτική κηδεία του queer toxic συντρόφου μας Τζώννυ (Λευτέρη)

1993. Έξω από το στούντιο του Ράδιο Κιβωτός, στην οδό Καραϊσκάκη κοντά στη Σχολή Τυφλών, περίμενε ένα παρατημένο αγόρι, ένα αγόρι που ερχόταν ξανά και ξανά και κοίταζε μέσα. Μια μέρα το πλήσιασαμε και του μιλήσαμε: Πώς σε λένε, βρε; Γιάννη, μας είπε. Αντε έλα μέσα, μη στέκεσαι στο κρύο. Κι έτσι ο Τζώννυ ήρθε […]

Bodies

Εγώ με το Mellon Collie είχα βγάλει γκόμενο. Αλλά το Bodies το είχα φυλάξει για μένα και τα αγόρια αυτής της πόλης. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο που είχα κάνει είναι το πιο σαχλό. Λοιπόν δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να συνοδεύετε ό,τι κάνετε και με ένα τραγούδι. Είχα μια 100% τραγουδιστική ζωή […]

Paris Is Burning

Θεσσαλονίκη, 199-κάτι, μόλις είχε προβληθεί το Paris Is Burning. Μας σταματάνε βραδιάτικα τρεις σύντροφοι αγχωμένα Ναυαρίνου με Καμάρα ούτε “γεια” δεν είπανε. “Πώς να σας λέμε εσάς; Ομοφυλόφιλους, γκέι, αδερφές; Πώς θέτε να σας λέμε εσάς;” Τα λαμπάκια από όλα τα τοστάδικα και κρεπατζήδικα αναβόσβηναν μαζί, Ναυαρίνου με Καμάρα μετά τα μεσάνυχτα, η αγαπημένη μου […]

Πώς να είστε cool

Μου είπε εκείνο το βράδυ: Ασε λίγο αυτά που ακούς και δες αυτόν τον δίσκο. Είναι από ένα καινούριο συγκρότημα που λέγεται ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ. Και να σου να ‘μαστε ξαπλωμένοι γυμνοί στο κρύο δωμάτιο ένας άντρας κι ένα νεαρό αγόρι και η πρώτη νότα του πρώτου τραγουδιού να είναι γραμμένη για μένα. Δάκρυσα, γιατί με […]

Βρέθηκε τελικά το νόημα της εξέγερσης

Έλληνες επιστήμονες ισχυρίζονται εδώ και λίγους μήνες ότι έχουν στην κατοχή τους έναν άνθρωπο οι παράξενες ιδιότητες του οποίου μπορεί να ανοίξουν το δρόμο για την απάντηση αυτού του μεγάλου πανανθρώπινου ερωτήματος: την ύπαρξη ή όχι νοήματος στην εξέγερση. Ο μυστηριώδης άντρας, Α.Μ., ετών 42, βρίσκεται εδώ και 3 χρόνια έγκλειστος στο άσυλο φρενοβλαβών “Παναγία […]

Θεσσαλονίκη όμορφη πόλη

Είναι ένα αγόρι που του μιλάω πολύ, ένα αγόρι που χρειάζομαι ενενήντα φωτογραφίες για να του εξηγήσω, ένα αγόρι που προσέχει τι λέω αλλά δεν με κοιτά στα μάτια εκείνη την ώρα. Στρίβει τσιγάρο και δεν λέει τίποτα. Μου έρχεται να τον αγκαλιάσω, φυσικά, πάντα εγώ αγκαλιάζω αλλά μου έρχεται για πρώτη φορά να γείρω […]

Για τον Paul Simonon

Άρχισα να ακούω αναγκαστικά The Clash όταν άρχισα να κάνω παρέα με τον μικρότερο αδερφό του πάνκη του χωριού, δηλαδή με μια μικρογραφία του Paul Simonon στα πολύ νιάτα του εκεί κάπου στα καπνοχώραφα των Σερρών. Θυμήθηκα κι αυτήν την επιθυμία διότι μάλλον έχει έρθει η στιγμή που έρχεται σε πολλούς ανθρώπους, η στιγμή που […]

Η Diamanda Galas μου

Την πρώτη φορά που είδα την Diamanda Galas ήταν το 1991-2 πρωτοετής στο πανεπιστήμιο. Η συναυλία ήταν στον Μύλο, αλλά ο συναυλιακός χώρος είχε μια πρωτοτυπία: ήταν γεμάτος στρογυλά τραπεζάκια που θα καθόσουν και θα έπινες το ποτό σου. ΠΑΜΕ ΚΑΛΑ; Ανέβηκα επάνω στο πατάρι, κι εκεί τα ίδια. Κι έτσι αποφάσισα ότι το μόνο […]

theouli

No security

Ένα απόγευμα έφεραν οι μπάτσοι στο ψυχιατρείο έναν παππού. Όπως είθισται από το πρωτόκολλο, αφού τον βάλανε στο απέναντι διαγώνια θάλαμο, του δέσανε το πόδι στο κρεβάτι. Και φύγανε. Μετά από μια ώρα περίπου άρχισε να εκπέμπεται ένα μονότονο lament από τον θάλαμο: “Αγία Αναστασία μου… Αγία Αναστασία μου… Αγία Αναστασία μου… Αγία Αναστασία μου…” […]